maandag 21 mei 2018

Gnoeg


Gelezen: Gnoeg is gnoeg van taalkundige Wim Daniëls. Van de bibliotheek. Opmerkelijk hoe anders je keuze van boeken is in de bibliotheek dan in de boekhandel. De laatste boeken die ik gekocht heb zijn Het werk van Renate Dorrestein, Ik, J. Kessels van PF Thomése en Time to Momo Berlijn. De laatste twee vielen me echter allebei nogal tegen en dan is het ineens zo sneu geld nu ik daar wat minder van rond te strooien heb. Wim Daniels zou ik niet gauw kopen, zoveel taalgrappen, wat moet je ermee, en die lees ik nu met veel plezier. Het zijn gebundelde columns van de radio. Overal haalt hij zijn materiaal vandaan. Overal wordt immers zoveel onzin verkondigd. Verkiezingsprogramma's van bijvoorbeeld de Partij voor de Dieren of de SP, hetTijdschriftengala. Of over het Koningslied. Ik lees er tegenwoordig vaak overheen, over onzin, dan leg ik de krant weg. Zou het een leuk vak zijn om overal de onzin aan te wijzen? Of word je daar ook wel eens gek van?

zondag 20 mei 2018

Santa Theodora


Ik heb beetje veel sociaal gedaan de afgelopen dagen, van vrijdagmiddag tot nu, iets te veel geloof ik, zo twee tot drie afspraken met vriendinnen per dag, heel fijn en gezellig, maar nu is het zondagavond en is het me allemaal een beetje over de schoenen gelopen. Want ik heb ook nog mijn tuintjes te verzorgen, tekeningen te maken, wassen te draaien en eten te kopen/koken. Wie zou er niet ook een beetje overspannen van worden. Nu we terug zijn van onze Eerste Pinksterdag bij Schoonmama te Maasssluis sluit ik me maar op in mijn kapelletje met wierook en Nocturnes van Chopin. 

Daar zoek ik plaatjes van de heilige Theodora. Misschien kan zij. Er staat op de Peloponnesos bij het plaatsje Vastas een prachtig kapelletje gewijd aan haar. Er loopt een riviertje onder het kapelletje en er groeien 17 bomen uit het dak. En nergens wortels te zien. Daar moest ik maar eens een weekje naar toe.

1985

Zojuist ben ik tagd in een foto uit 1985. Ik ben het meisje in de roze trui, wat was ik jong en dun en roze. Ik werkte bij boekhandel Xantippe, toen nog vróuwenboekhandel Xantippe. Helaas is het een klein en onscherp bestandje. Van links naar rechts: Caroline, Pia, Ineke, Lucie, Loes, Gemma. Wie onder meer ontbreekt is Rolien, toendertijd mijn partner in crime

Xantippe was toen een collectief. Ik heb er veel geleerd en ontwikkeld. Boeken verkopen heb ik geleerd. Mensen boeken adviseren. Ook heb ik geleerd om in een collectief te werken, iets wat mij niet erg makkelijk afgaat omdat er zoveel mensen in het spel zijn en zoveel vooral ongeschreven regels en wetten gelden. 

Toen ik eenmaal snapte hoe je je in een collectief voegt en meebeweegt kon ik ook een beetje expanderen. 

Lastig vond ik dat ze allemaal radicaal feministisch waren en van die radicaal lesbisch-feministische dingen vonden. Die dingen vond ik vaak niet, maar ik werkte er wel graag, dus dan zei ik maar niet zo veel. Ik heb er toen veel interessante wereld-auteurs leren kennen die ik anders vast niet had leren kennen, zoals Louise Erdrich, Margaret Laurence, Jenny Diski, Alice Walker, Marlen Haushofer, Alice Turner, en wie al niet. Ik zal straks eens in de boekenkast gaan kijken om verder aan te vullen. 

De Utrechtse voedselrevolutie

Met J. wandel ik naar de Koningshof, aan de Koningsweg, waar zij sinds een paar weken ook een moestuintje heeft. Dat is een hele leuke plek. Circa 40 particuliere tuintjes, en er zijn kassen waar klanten op zaterdagen zelf groenten uit de grond kunnen plukken - en kopen. De bietjes zijn al losgewoeld en kunnen zo meegenomen worden. Bietjes vind ik ook prachtig. 

Daar te Utrecht Oost zijn ze heel wat beter in marketing en pr dan bij ons op Zuilen,  'Koningshof, het Slow Food centrum van Utrecht Samen werken we aan een lokale, duurzame voedselketen'. 'Sluit je aan bij de Utrechtse voedselrevolutie'. Grote woorden. Het is er allemaal heel gezellig en een beetje knullig, zoals op alle tuinen. 

Bij thuiskomst een tekening van bieten gemaakt. De tweede tekening van bieten in mijn leven. De eerste was in juli 2017. 

zaterdag 19 mei 2018

Jonge kool

Witte kool of spitskool vind ik dan wel niet heel erg lekker, maar de jonge planten vind ik wel prachtig om te zien. De bladeren in de groei die dansen in het licht. Die lichtgroengrijze tinten. Over jonge sla is al wel eens een gedicht geschreven,  maar of jonge kool getekend is? Vast ook wel. Op mijn nieuwe website heb ik nog geen categorie ‘Groenten’, voorlopig komt-ie maar in de categorie ‘Bloemen’. 

vrijdag 18 mei 2018

Wende

Voor mijn verjaardag had ik uitjes gevraagd en Leen neemt me mee naar Carré, naar de nieuwe show van Wende Snijders. Het is een relatief goedkope ‘luisterplek’, verontschuldigt ze zich, dus we houden er rekening mee dat we achter een pilaar komen te zitten. Maar dat is niet het geval. We zitten loge, het is slechts 1 hoog, met goed zijaanzicht op het podium.

De show heet Mens. 'Mensch! Durf! Te!  Leven!', denk je dan. En ja, dat nummer zingt ze ook. Het is een van de weinige rustpunten in de show. Wende Snijers beoefent allerlei genres, is miet voor een gat te vangen: ze doet kleinkunst, chanson, jazz, electro, gothic. De invloed van electro is in deze voorstelling heel sterk. Het is allemaal heel luid, in elke zin des woords. En almaar door. Uitroeptekens. Anderhalf uur lang. Niet alleen het geluid, maar ook de beeld- en lichtshow. Er spreekt me helemaal níets van aan. Behalve dat ze zo ontstuitbaar gedreven is. Heb je wel eens van stilte gehoord, denk je steeds. Subtiel, zegt dat woord je wat?

Het applaus is overdonderend. Leen en ik klappen allebei mondjesmaat tot niet. Ik ben wel opgelucht dat zij er blijkbaar óók niet veel aan vond. Dat zij ook na vijf minuten dacht: mag ik weer weg? Want dat bekennen we elkaar op straat.  Ik zal nog wat filmpjes zoeken met voorbeelden. Dan mag u zelf zeggen wie er gelijk had: dat uitzinnige publiek of wij. Het kán toch niet dat al die honderden bezoekers dit zo fantastisch vonden en alleen wij niet. 

Op het hoekje van de Weesperstraat (‘Mag ik wel direct naar huis nu?’) nemen we snikkend van de lach afscheid. Ze hád namelijk nog gezegd dat we ook naar Fay Lovski konden. Fay Lovski vind ik leuk, zei ik, met haar kleine rake muziek. Haar humor. Maar Fay Lovski heb ik al een paar keer in de Parel van Zuilen gezien, zei ik. Wende ken ik niet. Maar als er iets is dat ontbreekt bij Wende is het het kleine. En humor.

Als ik nu naar de filmpjes online kijk, waarbij ze aan het werk is aan de show, is het helemaal niet zo luid.







'Brievenbuskokers'

Om de kunstwerkjes op A3-papier te kunnen verzenden - geen idee of ik er ooit één ga versturen - kan ik kiezen tussen een gekartonneerde enveloppe, of een koker. Bij onze eenvoudige buurt-Read Shop verkopen ze zulke zaken niet, dus op naar kantoorspeciaalzaak Lorjé bij het Neude. Volgens de verkoper zijn zowel A3-enveloppen als kokers een vorm van ‘pakketpost’, maar dan bedenkt hij zich: er zijn ook 'brievenbuskokers'. Hij staat helemaal alleen in die winkel dus ik mag zelf in de kelder op zoek. De 'brievenbuskokers' zijn heel dun en je koopt ze per 5. OK dan maar.

Met een naar MeckPom geadresseerde koker ga ik vervolgens naar de Primera aan de Ansterdamsestraaatweg (want het postagentschap in de Read Shop in ons winkelcentrum is dicht), waar ze me het kokertje aangetekend willen laten versturen. Dat kost €4,80 in Nederland, dat is nog het overwegen waard, maat €11 naar Duitsland. Niet aangetekend - kost het €4,30. We wagen het er maar op. Afwachten of het aankomt!