donderdag 19 januari 2017

Hostie-Erlebnis

Voor het werk ben ik vandaag alweer in Amsterdam, ditmaal met de trein. Ik ben ruim op tijd en ik wil nog even de Nicolaaskerk in, tegenwoordig Nicolaas Basiliek. For old times sake. Er staat een bord in de entree, dat toeristen even niet welkom zijn, vanwege de eucharistieviering. Dan ga ik die viering toch bijwonen, denk ik. Het is er prachtig. Mooi licht door de hoge ramen.

Jim S. is priester van dienst. Dat is hij alweer enige jaren. Ik heb veel over hem gelezen. Ooit was hij chef-redacteur van de HP/De Tijd. Als kind opgevoed in de vrijgemaakte sfeer. Zijn vader was dominee en theoloog, het gezin ging gebukt onder dezelfde kerkstrijd (1967) als die van mijn jeugd. Zijn oudste zus was psychologe Aleid S, die diverse boeken over geloof en depressie heeft geschreven, en die is meer in de esoterische hoek terecht gekomen. Op zijn 54e zag Jim het katholieke licht en liet hij zich ook maar meteen omscholen tot priester.

Hij is in de Nicolaaskerk kapelaan, de opvolger van priester Joop Stam, die bijzonder populair en warmhartelijk was. Jim S. is meer een precieze, correct in de leer. Hij ontbeert een beetje de warmhartelijke uitstraling. Dat kan. 

Er wonen daar rond het middaguur 15 à 20  mensen in die enorme kerk de eucharistie bij. Die duurt een half uur. Jim doet zijn ding, samen met een oude misdienaar of hoe dat heet. Hij is geen saaie voorganger. Hij heeft een heldere dictie, dat moet ik hem nageven. Maar verder denk je wel: voor wie doe je dit eigenlijk? Voor jezelf? Voor de gelovigen? Het heeft weinig overtuigingskracht.

Enfin. We ontvangen de hostie. Ik doe altijd mee met de hostie. Maar vandaag heb ik toch zo'n gevoel: het mág niet van deze voorheen vrijgemaakte. Hij mag nu dan wel katholiek zijn, maar hij loert nog steeds op mensen die zich niet aan de regels houden. 

Maar ik neem gewoon de hostie van hem aan en loop terug naar mijn plaatsje in de kerkbank. Begint hij onder het uitdelen der hosties enorm te smoezen met die oude misdienaar. Ik denk meteen: Dat gaat over mij! Ze blijven maar smoezen en op een gegeven moment loopt die oude misdienaar het middenpad in. Niet naar mij, denk ik, niet naar mij. Maar wél naar mij dus.

Of ik de hostie wel tot mij wilde nemen. Huh?

Blijkbaar had die hostie-verdelende S. gedacht dat die roodharige vrouw de hostie niet in haar mond had gestoken en was dat onverkwikkelijk. Maar ik had dat wel degelijk wél gedaan. Maar misschien pas nadat ik mij omgedraaid had. Heb ik gedaan, zeg ik. 

Er komt een situatie in herinnering, dat ik een jaar of twaalf was en mijn vader met zijn hele gezin stad en land afreisde naar orthodox-gereformeerde kerkdiensten. Zo gingen wij op een zondag naar Rijssen, naar een hoedjes- en zwarte-kousen-kerk. Vrouwen moesten daar een hoedje op. En mijn moeder en haar vele dochters hadden geen hoedjes op. En zij werd gekapitteld vanaf de kansel. En toen zijn we geloof ik met zijn allen geloof ik de kerk uitgelopen, al weet ik dat niet meer zeker. Daar moest ik aan denken, aan die kapittelende steilgereforrmeerden en dat ik nu nota bene door een ex-gereformeerde priester onterecht gekapitteld moet worden!

Misschien dat ik  hem een linkje ga sturen naar deze blog. 

woensdag 18 januari 2017

Russisch Diner

Bobby heeft wat goed te maken en bereidt een Russisch viergangendiner, dat hij in de Bibliotheek-to-be bij een knappend haardvuur serveert. Madam, dinner is served in the library. Eerst moet ik nog een kwartier buiten blijven ook, hú!, om de verrassing nóg groter te maken. Natuurlijk ben ik helemaal vertederd, ook al is het eten met spekjes en room, toast met ham en ei, soljanka en boeuff stroganov met veel gebakken aardappelen. Echt een WeightWatchers recept.

Russische supermarkt, Slavjanski Dvor, Amsterdamsestraatweg 316, Utrecht,

dinsdag 17 januari 2017

Weer bij de tandarts

Het is weer tijd voor de paradontoloog, die na een half jaar aanzien gaat kijken hoe het gaat. Ik zit bij een hele moderne highbrow klantvriendelijke tandartsenpraktijk bij het Wilhelminapark. Chique de friemel. In de wachtkamer is een scherm met informatie, reclame, en filmpjes. Waaronder Mr. Bean. Dat relativeert het allemaal weer zo enorm.

De paradontoloog is bijzonder verrast en tevreden over de stabilisatie van het alles. Hij straalt ervan.  Hij vertelt dat hij bang was dat ze achteraf toch een verkeerde keuze hadden gemaakt, zo traumatisch als de tandvleesbehandeling was geweest.  Maar nu lijkt alles goed. Ze kijken het graag nog een half jaartje aan en dan mag ik terugkomen.

maandag 16 januari 2017

Deprimaandag

Vandaag is het Blue Monday. Sommigen zeggen tenminste dat het vandaag is, anderen zeggen dat het volgende week maandag is. Deprimaandag. De meest deprimerende dag van het jaar, De dag waarop je je realiseert dat je goede voornemens alweer niet zijn gelukt en dat je vakantie verder weg lijkt dan ooit. Bij mij is het ook erg. Ik heb weinig geslapen, ik kan mijn bed niet uit komen, ik mis alle treinen en sta te kleumen op de perrons. En we vergaderen maar steeds. 

Er is vandaag een wiskundeleraar van het dak van zijn school gesprongen. Te Den Bosch. Die had nog eens Blue Monday. In De Telegraaf hebben ze een leerling gevonden die vertelde dat hij heel aardig was. En vijftig. En gescheiden. En eenzaam. 'Het was een lieve man van ergens rond de vijftig jaar. Hij gaf op een vrij onorthodoxe manier les. Je kreeg een heel persoonlijke benadering. Niet klef, maar menselijk. Als ik een probleem zou hebben, was hij de docent naar wie ik toe zou gaan. Op privégebied was hij een eenzame man . Een jaar of tien geleden is hij gescheiden. Waarom hij hier op school een einde heeft gemaakt aan zijn leven? Dat durf ik niet te zeggen, maar het lijkt me duidelijk dat hij hier een statement mee heeft willen maken. Je kan zo’n treurige daad ook thuis doen.'

zondag 15 januari 2017

Fanfare te Water

Mo heeft me uitgenodigd voor een voorstelling 'Fanfare te Water' van het Zuilens Fanfare Corps en het muziektheatergezelschap Waterproof Live. Wat is dat nou weer, denk je dan, maar toch, het is leuk om uitgenodigd te worden en de voorstelling is om de hoek. 

Het is fantastisch. Ik dacht: we krijgen ouderwetse fanfare, en dat vind ik óók geweldig, maar dat was niet zo, het was bijzonder hedendaags en multidiciplinair. We kregen hedendaagse blaasmuziek, vaak jazzy, we kregen schitterende filmbeelden over het water hier te Zuilen: van de Rode Brug over de Vecht via Zuilen en Oud-Zuilen tot aan de Maarsseveense Plassen, maar ook de vijver van het Julianapark en de spoorbrug over het Amsterdam-Rijnkanaal. Het zijn alle beelden uit mijn dagelijkse leefomgeving en die muzikanten spelen er - in alle betekenissen van het woord. 

Ze doen de grappigste geluidsexperimenten, met tikken en gorgelen, en spetteren met afwasborstels in plastic opbergdozen vol water. Het is een voorstelling vol plezier en humor. Van hoog niveau idee, muziek en regie. Door de prachrige filmbeelden van de muzikanten in en om het water is het heel toegankelijk en verbindend. 

Het is prachtig en veel grootser dan twee dagen optreden in het Zimihc Theater. Het is Muziekgebouw aan het IJ- en VPRO-waardig. De thuisblijvers hadden enorm ongelijk, zeg maar.

Abonneren

Dat is een goeie ankeiler van VN! Ik wil tenminste onmiddellijk het artikel lezen, maar in tegenstelling tot najaar 2016 -  toen VN op weg naar de grote vernieuwing alles gratis op het web gooide - kom je er nu niet meer in, tenzij via een pittig betaald abonnement. Ik probeer Blendle, maar dat lukt ook niet, want daar staan alleen artikelen uit de printeditie in. Mooie foto ook. Deze Hanna Bervoets wil ik onmiddellijk  tekenen, ik wil ook haar lezen. Ze won afgelopen week twee belangrijke literaire prijzen en ik heb haar nog nooit gelezen. 

Even over Vrij Nederland: op tweede Kerstdag met de nieuwe maand-VN op kerstvisite te Maassluis appte ik Leen dat Bobby en ik besloten hadden weer een abonnement op  VN te nemen, maar eerlijk gezegd heb ik dat nog niet gedaan. Dus wil ik dat artikel lezen, moet ik nú een abonnement nemen. En ik laat me niet graag dwingen.

Maar we hebben onze onvolprezen digibieb met maar liefst drie titels van Bervoets. Ik kies 'En alweer bleven we ongedeerd', een bundel Volkskrant-columns uit 2015. Bervoets lezen: een ontdekking en een prachtige zondagbesteding. Ze doet een beetje denken aan Maartje Wortel, die ook zo onverwacht en minutieus de krochten van de geest, het lijf en de wereld kan onderzoeken. Zo treft mij een tekst over wachten. Dat je je zo kunt ergeren als je op iets of iemand moet wachten. Dat je het ene moment vredig een boekje zit te lezen en dan ineens ga je je ergeren omdat een dwingende gedachte je daartoe prangt. Of over 'zwienden' zoals zij de vrienden-van-vrienden bestempelt. Ze vergelijkt ze met zwagers: als je zus gaat scheiden is de zwager ook bij jou uit beeld. Als de vrienschap over is zijn ook de vrienden-van-vrienden uit beeld.

Als je de Volkskrant niet leest dan kom je ook de columnisten van de Volkskrant niet tegen. Ik vind haar erg goed. 

zaterdag 14 januari 2017

Bye bye Obama

Zaterdagmiddag. De kranten staan vol met zijn afscheid. Foto's van Obama 8 jaar geleden en nu. Ik weet niet wat ik erover kan zeggen, niets, alles wordt overal al gezegd. Ik wil alleen laten zien dat de wereldpolitiek ook in mijn dagen en in mijn bewustzijn aanwezig is, ook al blog ik er niet over. 'Daar moet je niet over gaan bloggen', vindt Bobby als ik zeg dat ik mijn blog soms zo triviaal vind in het licht van alles in de wereld, 'jij hebt een ander onderwerp.' Zo dan maar.