maandag 1 mei 2017

Party

 Het is een fantastisch feestje. Ik kan niet anders zeggen. Super, geweldig, leuk en genoeglijk en in die zin heel leerzaam. Bijna iedereen is er, er zijn mensen van alle generaties. Er wordt veel bijgekletst met oude bekenden en met nieuwe mensen kennisgemaakt. De live muziek van Jongste Nichtje & Friends is prachtig en leidt tot dansen. De aanwezige kinderen vinden elkaar buiten bij het schommelen. De taarten en het eten zijn erg lekker. Ik straal van oor tot oor en daardoor de mensen om mij heen ook. Het is zo'n event om nooit te vergeten. Om je te realiseren hoe belangrijk vriendschappen zijn, hoeveel kleur de mensen je bestaan geven. Woorden schieten mij tekort. Helaas ben ik vergeten iemand uit te nodigen voor een fotoreportage. Met deze mooie van Marg en mij mag ik het doen.

zondag 30 april 2017

Koninginnedag

 Schoonmama kan er niet bij zijn. Maar ze stuurt me wel alvast bloemen: pioenrozen, dahlia's, violieren, drie kleuren gerbera's. Parmantig, uitbundig, levendig. Ik zet ze in een vaas van Mutti. Jammer dan ze er niet bij is. Jij houdt van alles dat leeft, zegt Bobby, van dieren, planten en mensen. Dat is mooi.

We halen de taarten aan de Voordorpsedijk en brengen  ze vast naar de feestlocatie. Ben je zenuwachtig? vraagt de baas daar. Nee hoor, lieg  ik. 

Ik kook ons een heel lekker gezond maaltje. En dan gaan we op de bank. Ik lees de gedichten 'Utrecht voor beginners' van Ingmar Heytze. We draaien cd's. Mompou.  Met het inruimen van de boeken- en cd-kasten is er rust in het huis gekomen. We kunnen onze lievelingsboeken en muziek weer vinden. En dan wordt het vanzelf Koninginnedag.

zaterdag 29 april 2017

Knak

'Je kunt nog heel veel niet met de pols, je moet dagelijks oefeningen doen', zei de gipsmeesteres, maar ze zei er niet bij welke. 'Over drie weken moet het weer gewoon voelen. En zo niet dan moet u terugkomen.' Ik ervoer allemaal onverwachte kratjes en knakjes bij het buigen van de vingers en de hand. Ze kneep in alles en zei: 'Dat zijn waarschijnlijk de stijf geworden spieren en pezen.' O.

Het is raar om zonder specifieke kennis van het bewegingsapparaat en zonder foldertje te gaan oefenen. Er knakt en bokt van alles in die hand. En de pols is best pijnlijk. Maar wat is dat en is dat erg? Andere ziekenhuizen hebben die foldertjes gelukkig wel en hebben die ook op internet gezet. Bijzonder om te lezen. Van die informatie die niet overkomt als het je niet betreft en waar je heel dankbaar voor bent als het je wel treft.

De moestuinjuf vindt het maar raar dat ik geen foldertje kreeg. Vroeger ging je met zo'n pols naar de fysiotherapie, zegt ze. Vroeger.

Ik denk steeds aan mensen die gemarteld worden, bijvoorbeeld in Syrische gevangenissen, en voel me met mijn pijntjes een enorme jeuzelaar.

vrijdag 28 april 2017

Dag, gips

Nog snel even een selfie van mijn Milva-gips in de wachtkamer voor de gipskamer, en dan is hoop ik deze verhaallijn ook weer over. Het is eigenlijk heel snel gegaan en heeft me weer een nieuw stukje Utrecht leren kennen. En vertrouwen in de bus, want vandaag ben ik binnen een half uur bij het Diac, zoals ze hier zeggen.

In de wachtkamer zit ook een dame van in de zestig met net vers gips om haar onderarm en een mitella. Ze is nog heel onhandig. Ze weet niet hoe ze moet douchen, vertelt ze. 'Als het goed is ben ik er van af', zeg ik. 'U mag mijn douchezak wel overnemen voor de helft van de prijs. Hij is heel fijn.'

Behalve dames van zestig zitten er ook diverse jongetjes met gips in de wachtkamer. En mannen eyt gebrokenbenen. De gebroken pols is niet voorbehouden aan dames van zestig, ook wilde jongetjes hebben gebroken armpjes. Het jongetje in de gipskamer naast mij huilt en schreeuwt heel hard. Wat zouden ze met hem doen?

De gipsverbandmeesteres van de dag komt met een cirkelzaagje om het gips te verwijderen. 'Het ziet er enger uit dan het is,' stelt ze me gerust. 'Het cirkelzaagje draait niet maar trílt. Het kan niets op het verband en de huid.' Dat moet je dan maar weer geloven. 

Nu moet ik drie weken voorzichtig aan doen. En oefenen. Geen zware tassen dragen. De spieren en pezen zullen stram en stijf zijn.

donderdag 27 april 2017

De boeken

Op deze Koningsdag ga ik in de bieb maar eens mijn romans herschikken en op alfabet zetten. Bobby gaat in de woonkamer zijn 2000 cd's systematiseren. Want sinds de kasten er zijn hebben we alles er at random in gepleurd. Dan ervaar je de waarde van deze schatten nog niet. Laatst was Moon te eten en ze zou een muziekreis door Albanië gaan maken. Ik heb twee vrij recente Albanese romans in de kast staan, maar van wie ook alweer? Ik kwam er niet op. Elena Vorpsi, weet ik nu weer. Als alles weer door je handen is gegaan weet je wat je waarom hebt. Alle fases in je leven zijn met boeken en muziek begeleid. De boeken, cd's en lp's  roepen massa's herinneringen op.

Behalve twee kasten romans (met onderin de hoge kunstboeken) heb ik nog een kast poëzie slash kinderboeken. Dat is allemaal uit mijn jaren zestig, zeventig en tachtig, daar is daarna weinig nieuws bij gekomen. 

De literatuur begon met boeken die in in de jaren zeventig kocht bij De Slegte en de ECI. Klassieke Nederlandse schrijvers. Mannen. In de jaren tachtig kwam het feminisme in mij leven en ontdekte ik literatuur van vrouwen. Ik ging er na verloop van tijd over publiceren en dat recensereb heeft mijn verzameling tamelijk gekleurd. Louise Erdrich was een Canadese schrijfster die over onder meer over de indianen schreef. Internationale maatschappelijk en politiek geëngageerde schrijfsters die vrouwen en hun verre Umfeld centraal stelden, dat vond ik toen heel mooi. Jeanette Winterson. Emma Donoghue. Renate Dorrestein. Doeschka Meijsing. Andreas Burnier. Ik heb ook romans van vriendinnen en collega's van toen die een of twee boeken publiceerden maar niet doorbraken.

Nu lees ik heel anders, meer mannen weer. Ernest van de Kwast. Thomas Verbogt. Thomas Heerma van Voss. Maartje Wortel. Maar ik lees ook veel digitaal, dat zie je dus niet terug in de kast. De kunstboeken vormen een fors deel, ik heb echt zin die weer ter hand te nemen. Meestal koop ik ze nadat ik een tentoonstelling bezocht heb. 

En dan te bedenken dat ik 20 meter boeken heb weggedaan in 1999, toen we verhuisden van het ruime huis in Noord naar het smalle huisje in de Jordaan. Toen heb ik veel fotoboeken weggedaan. Hani501 kreeg er veel van. Toen zij jaren later ook eens haar boeken ging opruimen wegens overload kwam ik al mijn oude boeken weer tegen.

Dan is er nog een kast 'anderszins', en dat is nog een zooitje zonder samenhang. De reflectieve boeken (religie, spiritualiteit, psychologie, erotiek, gezondheid en management) doe ik naar de logeerkamer / kapel, die daar ook weer een dimensie aan wint. Het is vreselijk veel werk, ik wil voortdurend het bijltje erbij neergooien, maar ik zet door en ja, uiteindelijk is het heel bevredigend. Er is nu nog plaats voor extra poëzie en kinderboeken.

Bobby heeft twee keer zoveel boeken en twee keer zoveel kasten. 

woensdag 26 april 2017

Frau und Auto

Er was een raar fenomeen aan mijn bolide, maar wat het is? Ik vind het moeilijk er woorden voor te vinden. Als  je schakelt naar een   hogere versnelling  gebeurt er qua snelheid weinig, maar gaat de motor wel heel hard loeien. Extra gas geven leidt niet tot een hoger tempo. Het antwoord: de koppeling is versleten en moet vervangen. 

Vanwege mijn gipsarm mag ik niet autorijden. Het is niet verbóden, maar men raadt het af  om verzekeringstechnische redenen. Dus brengt ditmaal  Bobby de bolide naar de garage. Het is ook tijd voor de zomerbanden. Ik heb nooit gemeld dat ik weer een nieuwe garage heb. De vorige is failliet gegaan in januari. Die Iraanse jongen achter de servicebalie Fahried die altijd belde met de aanroep 'Dáme' moet ik missen. In januari belde hij met de mededeling dat ze gingen stoppen en dat ik als de wiedeweerga mijn zomerbanden moest halen.

Mijn nieuwe garagist, 
ook in Overvecht (deze heet Dirk) blijkt vanwege Koningsdag de rest van de week vrij en hij gaat pas volgende week aan die koppeling beginnen. Bobby laat de auto bij hem achter. Maar vrijdag gaat het gips weer van de pols af en mag ik weer autorijden. Dus ik bel de garage dat ik de bolide  kom halen.

Hij heeft vast een kostenindicatie voor me gemaakt. De grote beurt, de banden, de koppeling. Oeps. Wil ik eigenlijk nog wel een auto? Nu ik niet meer met de auto naar het werk ga, Wat kost me die auto? Maandelijks? Jaarlijks? Per kilometer? Waarom.?Waartoe? Zal ik terug naar OV en Greenwheels?

Achtien - met één t

De dag van de taarten. Waar moet ik in Utrecht naar toe voor bijzondere taarten? Ik krijg als advies onder meer Bond en Smolders aan de Lijnmarkt en De Bakkerswinkel aan Plompetorengracht, maar het is koud en het regent en hoe krijg ik dan die taarten in godsnaam hier? Al googelend kom ik uit bij De tafel van 18, aan de Voordorpsedijk net aan de rand van Utrecht oost midden in het groen. Ik zet er maar wat linkjes bij zodat u kunt meegenieten.

Ik mail en spreek de voicemail in, en na twee uur belt ze terug. Wie ben je als ik vragen mag. Ze heeft 19 jaren een winkel gehad aan de Burgemeester Reigerstraat, vertelt ze, met 9 mensen in dienst, 'Maar toen kwam Heel Holland Bakt en toen ging iedereen zelf bakken en gingen de zaken niet meer zo goed.' En al die mensen in dienst... Nu bakt ze thuis taarten. Ze heet Petra  Achtien, met één t, vandaar de naam van haar zaak. Hoe doe je dat dan, zoveel taarten bakken?

Ik geeft mijn wensen telefonisch door, maar of ik via de webwinkel wil bestellen, dan kan ik gelijk met iDeal afrekenen.