maandag 16 oktober 2017

Neem een geit


Collega Mandy mailt: 'Het lijkt weer beter te gaan. De medicijnen slaan eindelijk aan. Ik denk dat ik weer ga proberen te werken. Voorlopig even halve dagen.' Ik durf het bijna niet te geloven. Vier weken was ze weg en moest ik haar werk erbij doen. Ze is nog niet helemaal terug maar wel een beetje. Moet steeds denken aan die Jiddische mop: neem een geit. Ik ben heel heel blij en opgelucht. En een beetje op mijn hoede. Want stel je voor.

We hebben ook een aanpakkende nieuwe baas. Hij wil elke maandagochtend overleg over waar we allemaal mee bezig zijn. Aan zijn taalgebruik moeten we nog even wennen. Hij praat steeds over prio's en marktpenetratie-analyses. 

Neem een geit. Voor wie het niet kent: dat is het verhaal over het joodse gezin Seivitz in Polen, vader en moeder en drie kinderen. Ze wonen in een piepklein appartement waar ze met elkaar in één kamer eten en slapen. Vader Seivitz werkt zich een slag in de rondte om het hele gezin te kunnen voeden en te voorzien van kleding, enfin alles wat er zoal nodig is om een gezin gelukkig te maken. Op een dag meldt moeders dat ze weer zwanger is. Bij vader slaan de stoppen door, hoewel hij toch echt zelf medeverantwoordelijk is. Radeloos en in paniek huilt hij uit bij de rabbi. 'Ik hou het echt niet meer vol, het is nu al zo druk in huis, jengelende kinderen, overal troep en nou komt er nog eentje bij. We hebben hier ook geen financiële ruimte voor.' 'Neem een geit', adviseert de rabbi. Enigszins verbaasd kijkt de vader hem aan, hoort hij dit nu goed? De rabbi houdt aan: 'Ja, echt, neem een geit en laat hem in het huis meeleven.'

Vader koopt een geit en neemt hem mokkend op in het gezin. Het wordt een bende. Naast het constante gemekker eet de geit overal aan, poept en piest er vrolijk op los en trapt naar de kinderen. Hij gaat weer terug naar de rabbi: dit kan toch niet de bedoeling zijn. De rabbi luistert geduldig naar de wanhopige Seivitz die overigens heel beeldend kan uitleggen hoe de thuissituatie nu is. Hij wacht tot de beste man is uitgeraasd en zegt vervolgens: 'Doe die geit weg.' Oorspronkelijke probleem opgelost.

Kuyt

Gekeken naar de documentaire over Dirk Kuyt. Wat een bijzondere film. Dat die filmmaakster zo dichtbij mocht komen. Wat een gedreven man. Wat een aardige man. Hij blijft maar met fans op de foto gaan. Altijd lachen. Wat een trouw gezin. Wat prachtig die drie laatste drie doelpunten. Hij kwam van Liverpool terug naar Feijenoord om te winnen en Feijenoord won. Maar de weg daar naar toe was zwaar. Veel zat hij op de bank. Wat een geluk voor Kuyt én voor de filmmaakster dat het zo afliep.

zondag 15 oktober 2017

Indiaas

Ik lees een erg leuke roman van ene Balli Kaur Jaswal, getiteld Erotic Stories for Punjabi Widows, dat ik vrijdag bij Schmitt&Hahn op het Hauptbahnhof in Frankfurt kocht, waarover wellicht later meer. Punjabi's zijn dacht ik Sikhs. De schrijfster woont in Singapore.

Door dat boek heb ik ineens enorm veel zin in Indiaas eten. Dus duikel ik het boek Street food op uit de kookboekenkast, een leuk boek over lievelingseten van straatkinderen in India. Het zijn eenvoudige vegetarische gerechten met met aardappelen, groenten en bonen en rijst, en dan verrukkelijk gekruid. De recepten zijn gelardeerd met stralende foto's en verhalen van Indiase straatkinderen die vertellen wat ze lekker vinden. Kan het kookboek zeer aanbevelen. 

Vandaag eten we dus heerlijk gekruide aardappelen en doperwten, en aubergine tomaat lente-uitjes ook mooi gekruid en koriander eroverheen. Hoe simpel kan het zijn. En komkommer in yoghurt met mosterdzaad komijn en munt. Naanbrood erbij. Mmm. 

Nieuwe bril

Nu voor de oogmeting naar Ace&Tate. En Bobby gaat mee. Hij was een beetje geschrokken van de foto van mijn nieuwe montuur en ik wil natuurlijk wel graag dat hij mijn bril ook een beetje leuk vindt. Van Ace&Tate hebben ze me wel 4 mailtjes en appjes gestuurd om me te manen echt op tijd te zijn voor de oogmeting. Als ik te laat ben gaat het niet door.

Ik weet nog niet of de bril gaat bevallen en dat bepaalt natuurlijk het eindoordeel, maar vooralsnog vind ik het weer een verrukkelijke brillenwinkel. Al die leuke toeschietelijke klantgerichte jonge verkopers (m/v). Het meisje dat me vorige week hielp kent me nog van naam.

De oogmeting is fijn omdat al die dingen die je hebt met je ogen begrepen en erkend worden. Ze gaan uit van de gegevens van de huidige bril: veraf +1, lezen +3. Bevalt dat glas nog goed? Nou nee, niet zo erg. Zowel veraf als lezen is af en toe niet fijn. Hangt heel erg van het licht af.  Hij geeft me bij beide waarden nu een kwartpunt extra. We gaan het zien.

Dan terug naar de monturen. Bobby vindt de bril die ik uitgezocht heb wel  leuk en een echte Lucie-bril, maar zijn eerste keus gaat uit naar een montuur dat dichter ligt bij wat ik had. Dat is nu eenmaal vertrouwder. Ja, hij moet er naar kijken en evenveel van me houden natuurlijk. Ik haal de leuke verkoopster er weer bij die Bobby's voorkeur nu ook wel begrijpt: de bril van zijn keuze kwalificeert ze nu als iets galanter en subtieler. Dan ga ik natuurlijk enorm twijfelen. Na veel geheenenweer bestel ik ze allebei. Een reservebril is ook nooit weg.

Over 8 werkdagen zijn ze klaar en je mag beide brillen binnen 30 dagen teruggeven.  Op internet zie ik dat ze het 'elegante' model wel in zeven kleuren hebben. Ze hebben alle modellen in heel veel kleuren. Het is veel meer een internetwinkel dan ik dacht. Jongste Nichtje - bedenk ik nu - die brillengebied een beetje mijn voorbeeld is - had via internet bij hen 4 monturen besteld, die kreeg in een mooie doos gratis thuis en moest ze binnen 10 dagen weer terugsturen/brengen. 

Peeq, die ook wat tobberig is met misse lees- en verafbrillen, luistert zeer geïnteresseerd naar mijn verhalen. Ik laat een foto van mij en mijn nieuwe bril zien en zij zegt: Maar jou stáán alle brillen! 

zaterdag 14 oktober 2017

Poskuns

Als ik tegen zessen thuiskom uit Frankfurt is het huis nog leeg. Bobby moet minstens tot 20 uur werken. En zo raak ik verzeild bij de vrijdagavondborrel van de Zuilense Kring. Alsof ik nog niet genoeg mensen gezien en gesproken heb de laatste dagen.

Sommigen vertrekken alweer en zo blijven we met drie over. Erg genoeglijk. Een van de twee is de beeldend kunstenaar, over wie ik al eerder heb geschreven omdat ze zo zulke mooie dingen doet. Beatrijs. Zo organiseert ze huiskamerconcertjes in haar huis en probeert ze nu een labyrint aan de Vecht te realiseren. Ze heeft ook al jaren een project Poskuns. Voor 50 euro krijg je dan een half jaar lang elke maand een kunstwerkje over de post. Ze heeft nieuwe Poskuns-abonnees nodig, vertelt ze. Nou doe mij dan maar een abonnement, zeg ik. 

Ik had dat nog nooit genomen omdat ik niet weet waar ik alles moet laten, en dan ben ik bang dat ik het op enig moment in een opruimwoede weggooi. Je kunt het ook weggeven, oppert ze. Ik vertel dat ik altijd zo moet (glim)lachen om de filmpjes op Facebook waarin ze laat zien dat en hoe ze die kunstwerkjes in elkaar knutselt. Ik vind het allemaal enorm mooi liefdevol. Dat knutselen doet ze tegenwoordig op zolder, vertelt ze, en ze kan daar de camera in de hanenbalken hangen. Nu kan ze het filmpje zelf maken en hoeft ze geen vriendin meer te vragen. Ze lacht wat, want bij het laatste filmpje had ze - bleek haar zelf achteraf - geen bh aan. 

Ik kan wel over je bloggen, zeg ik, want ik denk dat mogelijk bij de lezers van mijn blog wel potentiele abonnees voor jouw Poskuns zitten. Maar dan vertel ik wel ook over dat filmpje zonder bh. Dan gaat iedereen natuurlijk kijken. Maar het doel is meer abonnees voor jouw Poskuns. Dat vindt ze goed. Het filmpje blijk ik nu niet te kunnen delen, het staat niet op YouTube. Wel op Facebook 16 juli. Daar staan ook haar gegevens. Mocht u ook een abonnement willen nemen.

donderdag 12 oktober 2017

Naar het eindpunt


Onze Buchmesse loopt weer op zijn end. Morgenochtend nog twee interviews en dan de trein terug. Vandaag zeggen we aan het einde van weer een lange dag níet meer naar de Dutch Danceparty te gaan, maar gewoon naar 'huis'. Eenmaal in de tram besluiten we nog wel even door te reizen naar het eindpunt van onze tram: Alt Fechenheim. Dat is nog drie haltes verder. Voor het avontuur. De hoek om, langs een enorme chemische fabriek, aan de Main. 

Veel allure heeft Alt Fechenheim niet. Sterker nog: het is behoorlijk treurig. Er is geen een restaurant, alleen twee döner-zaken. En toch weet ik er weer prachtige plaatjes te schieten. Het is allemaal een leugen.

Langs de Main lopen we terug naar onze vertrouwde Gaststätte Bier-Hannes, waar we inmiddels met open armen ontvangen worden. Nee, de bierbrouwerij bestaat niet al honderden jaren. Nee de man die ons bedient is geen telg uit de familie. Bier-Hannes bestaat nog maar dertig jaar. 

Feest

Het is voortdurend feest. Tenminste dat willen de mensen uitstralen. Ik heb een interview om 17 uur, maar de te interviewen dame moet dan net champagne schenken wegens een succes. Ze heeft net een Nederlandse auteur verkocht aan Engeland. Ze is helemaal hoteldebotel en kan zich niet goed concentreren. En dan zijn we zo weer een uurtje verder.   

Tegenwoordig zijn dingen pas echt als ze gefotografeerd zijn en op Twitter gezet. Om vaart aan de afspraak te geven maak ik een foto en zet ik die dus maar even op Twitter. Dat straalt dan weer positief af op hen en op ons. Ik doe er zelf aan mee, maar denk ondertussen wel: in wat voor wereld leven wij? Hoe lang gaat dat nog door netvlies social media of stopt het vanzelf weer?