woensdag 24 augustus 2016

IJzeren Man

Marg en ik gaan zwemmen in de Ijzeren Man te Vught. Dat is een recreatieplas in een bosachtige omgeving. Haar lievelingszwemplek. Dat is altijd leuk om te leren kennen, mensen hun lievelingszwemplekken. Er zijn er zoveel meer dan je kent. Ik denk nog wel even: wil ik dat wel? In badpak? Moet ik niet eerst 5 kilo kwijt? Maar dan verman ik mijzelf.

We liggen onder de dennenbomen. Er liggen daar best veel erg obese mannen en vrouwen. Dat relativeert mijn kwestie enorm. Waar hébben we het over? Marg heeft rivella, appels en worteltjes voor mij mee. Ain't she sweet?

Volgens mij zijn er meerdere recreatiemeertjes in Nederland of Brabant die De IJzeren Man danwel Vrouw heten.  

Griet

 Vroeger keek ik vaak naar Zomergasten, maar eigenlijk al jaren niet meer. Tv-kijken doe ik sowieso niet veel meer. De laatste jaren in Oost keek ik 's avonds in bed naar Comedy's  , maar nu hebben we geen tv meer bij het bed. Er is één soap die ik volg, dat doe ik via NL Ziet op de telefoon. En soms als ik niet kan slapen kijk ik 's nachts in het logeerbed een film op de iPad. In dat kijkregime past geen drie uur Zomergasten. Nu waren we de eerste afleveringen bovendien op vakantie. De uitzending met Abu Jah Jah had ik wel willen zien. Die rel bij de uitgeverij om zijn vermeende antisemitisme of anti-Israël. Ik was wel benieuwd wat een in de oorlog daar geboren Libanees aan films liet zien. 

Wel zag ik een klein stukje Hedy d' Ancona, maar haar keuze voor film verraste me niet. Jaren zestig. Boeide me niet zo. Ben na twee fragmenten afgehaakt.

En nu dan de Vlaamse schrijfster Griet Op de Beeck. Haar werk heb ik nog niet gelezen. De Vlaamse recensent Mark Cloostermans die ik hoog heb zitten is uitgesproken negatief over haar. Hij noemde haar een 'talentloos, quasi-therapeutisch zwamhoofd'.

Dat maakte me wel nieuwsgierig. Daar heb ik gisternacht naar gekeken, weer toen ik weer eens enorm wakker werd. Ze is een glanzende persoonlijkheid. Ik las ergens dat het op Twitter los ging dat iedereen verliefd op haar werd. En dat journalist Thomas Erdbrink helemaal geen partij voor haar was.

Dat klopte. Haar thema is dat het funest is voor kinderen als ze geen aandacht en waardering krijgen van hun ouders. Ze had goeie filmfragmenten. Verrassend. Gelaagd. En dan die betrokken stralende vrouw, je raakt gebiologeerd. En die aardige journalist die zo eendimensionaal zijn vragen oplepelt en niet aan haar kan tippen. Na twee uur heb ik het wel gezien. Ze gaat in haar commentaren maar door over kinderen en aandacht, ouders houden niet onvoorwaardelijk van hun kinderen, maar kinderen houden onvoorwaardelijk van hun ouders. Ze doen alles om te liefde van hun ouders te verdienen. Haar thema is geloof ik de eenzaamheid van een kind dat die waardering niet krijgt en hoe dat een leven lang doorwerkt, slecht zelfbeeld en foute partners. 

dinsdag 23 augustus 2016

Pressereise (2)

Als je dan de volgende dag genoemd wordt in een Duits nieuwsbericht naar aanleiding van de Pressereise, dan ben je toch wel weer een beetje trots.

maandag 22 augustus 2016

Pressereise

Ik wil best mee, maar mag ik dan misschien in een hoekje zitten zwijgen? Maar nee, zo is het leven niet van een hoofdredacteur. Die moet contacten, bedenken, beslissen, reageren, keuzes maken, babbelen, ideeën opdoen... Misschien kun je nog wat ideeën opdoen, paaiden ze me toen ze me voor de derde keet uitnodigden voor de Pressereise. Misschien hebben ze gelijk, denk ik.

En zo vaar je dan ineens met twintig Presseleute in een chique rondvaartboot over de Amsterdamse wateren. De aanwezige Presse is al dagen overladen met programma's en informatie. Die hebben helemaal geen zin meer in babbelen. 

Journalisten zijn ook mensen, zeg ik bezorgd tegen het organiserend comité. Weet je dat wel? Dat er een grens zit aan wat je op kunt nemen laat staan verwerken? 

De Presseleute lieten het allemaal gelaten over zich heen komen. Zij hadden een mooi uitje naar Amsterdam. En vanavond door naar  Antwerpen, Gent en Brussel voor nog drie zulke volle dagen. Het is natuurlijk geweldig. 

Meer OV

In het kader van van alles (vooral meer bewegen en dus minder auto) ben ik met fiets, trein en benenwagen naar Amsterdam. Wat een drukte toch, OV. Deze wereld. Overal is het vol en lawaaiig. De fiets stallen is al een heel project. De propvolle fietsflat is zeer metaforisch voor de algehele drukte. Het is helemaal geen spits, maar ik kom natuurlijk terecht in een coupé vol opgewonden zeer luidpratende Limburgers op dagje uit. En nu genieten.  

zondag 21 augustus 2016

Jarig

Vriendinnenfeestje van Peeq. Zes om tafel en ik mag ook. Wat is dat toch een topformat. Peeq is 58 geworden en wil niet wachten tot haar uitvaart voor er woorden klinken over de vriendschap. Omdat ik de nieuwste vriendin ben mag ik eerst. En ik vertel. Dat is leuk om te doen. Een paar anekdotes en een paar reflecties. 

Er volgen meer van dit soort verhalen. De ontmoeting, wonderlijke uitspraken, Iedereen is vol lof over de echtheid, de originaliteit, de rariteiten, de sprankeling, de trouw. De middag eindigt met een fotomoment in de tuin. Van zo'n verjaardag krijg ik zulke energie! 

Zwanen

Schoonmama juicht weer over de telefoon over de kleuren van de experimentele tekening van de visjes die ik laatst gemaakt heb en waarvan ik haar een afdruk heb gestuurd. Ze wil wel een trui in die kleuren. Daar doe je het allemaal voor. Het is interessant te merken dat het uiteindelijk de rijkheid van kléuren is waardoor de mensen (2) gaan juichen. 

Vandaag ga ik aan de gang met een afbeelding van drie zwanen. Eerst is het helemaal niets, veel te groen, te blauw, te aqua, en dan wordt het toch dit.

Op de Facebook-community Zen Drawing, waar ik de laatste maanden mijn tekeningen plaats, vraagt iemand om tekst bij de tekeningen. Wat zàg je toen je aan de tekening begon en wat heb je ervaren bij het maken van de tekening. Leuke vraag is dat, om dat hardop te formuleren. Wat ik zag: harmonie. Saamhorigheid. Elegantie. Souplesse. Wat ik ervoer: dat zoeken naar en vinden van kloppende kleuren. Van het licht.