zondag 19 februari 2017

Concertje

Met mijn nieuwe 'concert-vriendin' Helen ga ik naar MerkAz, het joods cultureel centrum, waar ik drie weken geleden ook al een optreden van de saxofonist Benjamin Herman zag. Ze doen daar ongeveer eens keer per maand een concertje, om iets van de rijke joodse cultuur te delen. Het pand is zwaar beveiligd, heel naar idee. 

Vandaag treedt op de jonge Russische veelbelovende celliste Maya Fridman met de gitarist Jeff Heijne. Zij heeft het conservatorium in Amsterdam gedaan. Ze is heel experimenteel. Werkt met elektronische muziek en haar stem. Op een gegeven moment deed de muziek me aan het nummer 'O Superman' van Laurie Anderson denken.  

Het samenspel met de gitarist Jeff Heijne vind ik het leukst. Toegankelijkst.

Wat is het toch leuk: concertjes, in kleine zalen, ook als het experimentele muziek is.


zaterdag 18 februari 2017

Nu gaan de bloemen nog dood

Na een hysterisch drukke werkweek trek ik me terug in mijn kapelletje. Bobby gaat aan het werk in 'zijn' bibliotheek. Vanochtend hebben we weer twee donkerbruine Billykasten gehaald. Die zijn zó uit de mode dat ze inmiddels bij de mensen thuis gratis af te halen zijn. Nu moeten de andere donkerbruine Billy's leeg en verschoven, en dan kijken we hoe we nu met de boeken uitkomen. Die bibliotheek wordt een topplek. Maar omdat hij nog in statu nascendi is en alles weer overhoop moet, kan ik beter even uit de buurt blijven.

Mijn eigen domein: ik ben er te weinig. De plantjes zijn enorm verwaarloosd en bijna dood. Maar wel prachtig. Wat moet je daar nu over denken: de tere schoonheid van verdroogde bijna doorzichtige blaadjes.

Tegenwoordig luister ik hier podcasts. Raar aan samenwonen vind ik het geluid. Dat was zo bij mijn eerste samenwonen en nu weer. Samen thuis  draaien wij weinig muziek en luisteren we geen radio in de woonkamer. Te verschillende smaak en behoeften. Radio luister ik alleen in de bolide. Als onze hulp in de huishouding er is heeft zij altijd popmuziek: 100 procent NL. Dat vindt zij gezellig. Ik vlucht dan weg. Muziek en radio (en eigenlijk ook tv) vind ik iets individueels. Vandaar dat ik dat ook in mijn eigen kamer doe.

Vandaag luister ik naar een podcast op de 'zender' Duitslandnieuws, in Soundcloud, het is een aflevering waarin Joost te gast is, radiomaker, vriend des huizes. Hij verblijft momenteel te Berlijn, op zoek naar woedende burgers. Afgelopen december werd hij geïnterviewd door Duitslandnieuws.nl, een site van Nederlandse journalisten die zich ten doel gesteld hebben te berichten over de Duits-Nederlandse handelsbetrekkingen. Wie of wat die site betaalt is mij niet duidelijk. Misschien doen de journalisten het gewoon erbij. Met de podcasts is radio veel breder beschikbaar gekomen. 

Zwager3 heeft op Bobby's laatstleden verjaardag tegen Joost zitten opscheppen over onze Zus+Zwager4 te Mecklenburg Vorpommern, waar ook erg veel woedende burgers wonen, en nu heeft Joost vanuit Berlijn contact met ze gezocht. Op zoek naar woedende burgers. Zus3 heeft gemengde gevoelens: het is daar minder fijn dan voorheen met al die woedende burgers.

Nu ga ik maar eens op zoek naar wat een Nederlandse radiomaker daar eigenlijk zoekt. Dat is wel interessant. Er is een filmpje op YouTube (uit 2014) over een zaal woedende Duitsers die geen moskee in hun dorp willen. En de politiek die niet naar hen luistert. Joost is van de categorie journalisten die verhalen van 'gewone mensen' wil optekenen. Hij wil dat doen dat zonder opinies van de academici. Gewoon luisteren. 


vrijdag 17 februari 2017

Amandla

Drie avonden heb ik over de film gedaan: Long walk to freedom, over het leven van Nelson Mandela. Naar zijn eigen autobiografie. Het is een film uit 2013, het jaar dat Mandela ook overleed, onlangs vertoond bij de VARA. Het was in de roerige jaren tachtig dat hij vrij kwam. Ik weet het nog goed. Al die gevechten, jarenlang. Dat je denkt: dit komt nooit meer goed. Net als je dat nu over Syrie, Irak, Turkije en de USA denkt. Dat het allemaal zo desastreus is dat het de hele wereld in oorlog en verderf kan storten.

Het is een mooie film dat in die ruim tweeënhalf uur dat-ie duurt natuurlijk niet allen laagten en diepten van zo'n leven kan laten zien, maar toch van begin tot einde blijft boeien. Voor meer gelaagdheid moet je waarschijnlijk zijn autobiografie lezen.

Doet me steeds denken aan: Wanneer was ook alweer wat? Waar was ik toen? Hoe keek ik naar dat nieuws op tv?

woensdag 15 februari 2017

Buren

We gaan kijken bij een nieuw familiedagenbedrijf Wilgje Buitensport bij Buren onder Culemborg. Het is daar leeg landschap en er naar toe rijdende straalt de buitensport je tegemoet. Allemaal touwdingen. Het doet me denken aan de speelplaats in Het Twiske, maar dan een tikje moeilijker en enger. 

We worden ontvangen door een ontzettend leuke boerin. De schaal van dit is wat menselijker dan die in de hoeve te Nieuwer Ter Aa laatst. Deze familie heeft de koeien eruit gedaan en is zich gaan specialiseren in Buitensport, vertelt de ontzettend leuke boerin.

Het is de bedoeling dat er niet alleen eten en drinken en rondhangen, maar dat we ook iets sportiefs afnemen. 'We zijn niet de allersportiefste familie', beken ik eerlijk. 'Sommigen wel hoor, maar sommigen ook niet.'

We kunnen er teambuilden. Kano-en. GPS-wandelen. Boogschieten. Klimmen. Ik heb geen aanleg voor die dingen, maar vind bij voorbaat alles leuk. En anders is het wel een avontuur. Bij dat teambuilden heb je een nat parcours, zie foto, maar ook een droog parcours. Maar dat zie ik niet zo voor me met 4-, 32- en 60-jarigen.

We hebben het even de grootfamilie met kleintjes en ouderen. Er ontstaat wat spraakverwarring. Wij zelf zijn de ouderen, hoor, leg ik uit, een beetje onder en boven de zestig. Ouder dan 68 gaat het niet en de 68-jarige zie je dat niet aan. Inmiddels vind ik blijkbaar 68 niet meer zo oud. O, zegt de ontzettend leuke boerin begripvol, gewoon net zo oud als wij.

dinsdag 14 februari 2017

My funny Valentine

Op de radio vanmorgen beginnen ze meteen al over Valentijnsdag. Ik ben te laat om de trein van 8.06 te halen en dus ga ik toch maar met de bolide. Forenzend in de bolide heb je ineens input van Radio1. Zo hoor ik dat het  nu toch echt wel een plicht van mannen is om op deze dag hun vrouw met rozen te verwennen. Een man mág dat niet vergeten. Ik heb geen enkele illusie. Het kan me ook niks schelen. Zeg ik.

Ruth is vanochtend enorm verwend door haar Marco. Ze bestelt koekjeshartjes bij de bakker, om ons te laten delen in deze liefdesbuzz. 

Na het werk bij AH bulkt het daar van de rode rozen. Ik neig er een beetje toe om toch een bos mee te nemen, maar vind dat ook weer pathologisch. Zit ik daar straks met mijn bordje op schoot voor de tv naar een bos zelfgekochte rode rozen te staren. Voor wie zou ik dat doen? Voor mezelf? Voor hem? Wie moet ik zo nodig iets bewijzen? Bobby hóór ik al zeggen: 'Ik hecht daar niet aan.' 

Met Frances speelde ik vandaag Byron Katie. De vier vragen van Byron Katie. En we leren ze aan Ruth die overloopt van het werk. Als je een obsessieve gedachte hebt, ik móet ik móet ik móet... kun je daar misschien de vragen van Byron Katie op Loslaten. Is Het Echt Waar? Is Het Absoluut Waar? Hoe reageer je op die gedachte? Wat als je Deze Gedachte Loslaat? Wij leren Ruth een agenda-ding te skippen. Zelf laat ik later die dag de gedachte aan rode rozen los. 

Kom ik thuis, klaar om voor mijn uppie te koken, want Bobby moet lang overwerken, wat ik voor mij natuurlijk extra zielig vind op Valentijnsdag, staat er een schattig bloemstukje op tafel! Nou!

In de kring

In de Kring-app lees ik dat de Kring zzp-ers in de wijk vanavond een soort van jaarlijkse ledenvergadering houdt. Wat willen we/ze? Afgelopen zomer was ik al eens bij ze aangeschoven en vond ik het zulke leuke types. Sindsdien wist ik het niet wat ik er moest en zou, want ik ben geen zzp-er, enzo. 

Toch lijkt het me nog steeds wel leuk om meer types in de wijk te leren kennen, en ietsje beter te leren kennen, dus ik ga. Schoorvoetend maar toch. Flesje wijn mee. En dan zit je opeens bij een vreemd iemand thuis aan de keukentafel. Met een boekhoudster, een muzikant, een eindredacteur, een klusjesman, een wandelcoach, iemand met een bedrijf in rust-vakanties, een sociaal verbindster. Er zit ook een notoire mopperpot bij: Harry de fotograaf. Voor hem hoeft het allemaal niet (meer). Hij is voor het laten doodbloeden, maar meldt zich dan wel weer voor het organiseren van het Paasontbijt op Goede Vrijdag.

maandag 13 februari 2017

Stranger in paradise

Ik zag de documentaire 'Stranger in Paradise' van regisseur Guido Hendrikx. De film opende in november het IDFA, en was vorige week bij de VPRO te zien. Het is een een verontristende film. Van die dingen die je wel weet, maar waar je uit onmacht maar je ogen voor sluit. Thema: de vluchtelingenproblematiek.

Hendrikx ging naar Lampedusa en sprak met de vele vluchtelingen daar. Er is weinig hoop voor ze. Eigenlijk alleen Syriërs en Somaliërs komen door.  De film  is een drieluik over vluchtelingen die net zijn aangekomen. Daar krijgen zij les van de personificatie van Europa zelf, een leraar, vertolkt door acteur Valentijn Dhaenens. De vluchtelingen, die wel echt zijn, krijgen in drie akten een steeds een ander verhaal voorgeschoteld. In de eerste akte speelt Dhaenens de conservatief, die hen uitlegt dat vluchtelingen handenvol geld kosten en dat de meerderheid van hen nooit aan het werk zal komen. De vluchtelingen reageren verrast: iedereen vindt dat hij wat te bieden heeft aan Europa. Wat dan? 'Ik kan meubels maken' roept er één. 'Die maken we hier met machines'.

In het tweede deel speelt Dhaenens de idealist: hij lijkt zich persoonlijk verantwoordelijk te voelen voor het lot van de vluchtelingen en ontvangt ze dan ook met open armen. Waar hij in het eerste deel hun plannen meteen richting prullenbak verwees lijkt hij nu alles een goed idee te vinden. Dit naïeve gepraat komt haast nog cynischer over dan de harde opmerkingen in het eerste deel.

Het venijn zit hem echter in de staart want in de derde akte wordt beschreven waaraan vluchtelingen allemaal moeten voldoen willen ze überhaupt in aanmerking komen voor een verblijfsvergunning in Nederland. Mensen die hier niet aan voldoen worden meteen het lokaal uit gezet. ('Unless you're a homosexual. Are you a homosexual?')

Deze documentaire gaat niet zozeer over vluchtelingen maar over het debat over hen. De polarisatie over dit soort onderwerpen wordt indringend onder de aandacht gebracht. Heel afschuwelijk en ongemakkelijk.