zondag 17 december 2017

Straatkaraoke


Buren zo’n 25 huizen verder hebben een eindejaarsborrel voor de straat georganiseerd. Ook al zijn we de laatste keer niet naar de buurtbbq geweest, we beschouwen onszelf nog steeds wel behorende tot de die hards. 

De gastheer en -vrouw blijken zich de hele week al op een avondje karaoke verheugd te hebben, wat bij sommige straatgenoten tot grote vreugde en bij andere tot een heftige O Help reflex leidt. Waaronder bij mij. Het is mijn allereerste karaoke-avondje. Het lijkt mij leuk om mee te maken, als ik maar niet hoef mee te doen. Ik ken al die liedjes niet.

Eerst komt er een dvd met nummers van Queen, daarna Motown, onder meer I Will Survive van Gloria Gaynor. Iedereen zingt heel vals, waarvan twee recht in een microfoon, maar ze zitten er helemaal niet mee. Het is een belevenis van jewelste. Heel erg leuk dat mensen dat ik hun huis halen. Maar tegen twaalven doen ze een rap en dan denk ik wel: mag ik nu naar bed?

zaterdag 16 december 2017

Merry Christmas

Jaren geleden heb ik al eens een 'kerstkoortje' gepost van Ted van Lieshout. Hij maakt zulke geestige dingen. Nu doet hij een boerendansje in de sneeuw samen met Philip Hopman, ook kinderboekenauteur. Kijk maar even. Dan verdwijnen toch je zorgen als sneeuw voor de zon.



Zes jaar geleden maakte hij dit:

Ezels

We gaan naar de audio-reparateur in Soest en daarna even koffie drinken en appeltaart eten bij Hotel Oud London in Zeist. Het weer fluctueert van heftige regenbuien naar stralende zonnige momenten. Als de appeltaart op is en ik uit het raam kijk is het prachtig zonnig. 

‘Zullen we een eindje lopen’, stel ik voor en zo komen we terecht bij de ‘Ezelsocieteit’. Een gebiedje met tientallen oude en/of verwaarloosde ezels. Wat een lieve beesten. Als bezoeker mag je er een beetje tussendoor lopen en ze aaien en knuffelen. Het is hartverwarmend. Ik denk dat er veel vrijwilligers werken. Morgen staan ze op een kerstmarkt, vertelt een medewerker. 

De Brug

Neef uit Berlijn studeert momenteel in Amsterdam. Een half jaar in een internationaal uitwissselingsproject. Hij woont heel luxe in een kamer in een studentenhuis op de Prinsengracht. Toevallig ben ik op de Leliegracht, om de hoek, dus app ik hem even. Maar nee, hij is niet thuis, hij studeert op een studiezaal op het Roeterseiland. Heb je tijd voor een lunchje, vraag ik, ja zegt hij, en zo kom terecht op de nieuwe campus van de UvA, vol youngsters. 

Café De Brug, had hij gezegd. Het is niet echt een café maar een grote ruime hoge hang out voor studenten en universitaire medewerkers met eenvoudig en niet te duur eten en drinken.

Het is een vervreemdend gebouw. Alle muren en trappen zijn grijs geverfd. Maar als je naar boven gaat, en dat moet om dat café te vinden, zijn ineens de muren knalgeel. Alsof ze zich gerealiseerd hebben hoe onpersoonlijk en koud en deprimerend al dat grijs is. Maar die gele muren en trappenhuizen doen weer denken aan een psychiatrisch ziekenhuis. Hysterisch opgewekt.

Boven in het café dat niet echt een café is maar een ‘ontmoetingruimte’ met fantastisch uitzicht hebben ze groene banken en kuipstoelen geplaatst. Op die lichtgrijze geverfde vloer. Er zijn allemaal verschillende sferen. Deze met de tafel met computerende studenten achter een houten boekenkast met planten (volstrekt vintage) vind ik wel prachtig.

Neef en ik zetten ons in een setje kuipstoelen voor het raam. Dat is goed, we hebben prachtig uitzicht en genoeg gesprekstof. Maar af en toe kijken we om ons heen en zeggen we: hoe bijzonder ook, echt gezellig kun je het niet noemen. Kunnen ze niet wat Turkse tapijten neerleggen? 

Al googelend vind ik een plaatje van hoe het er was bij de opening in 2014. Toen lag er een een groot knalgroene kleed. Dat is op enig moment tussen toen en nu verwijderd. Zeker te gezellig.

vrijdag 15 december 2017

Huile

Gisteren heb ik een verrukkelijke antieke body oil gekregen. Uit Parijs. ‘Huile Antique Tubéreuze’. Zomaar een cadeautje. Van het merk Buly 1803. Sommige mensen weten zulke dingen. Ik nooit. Maar je kan er dan wel weer van meegenieten.

Ze heeft twéé flesjes mee: ‘rozengeur’ en ‘tubéreuze’ en ik mag kiezen. Ik kies de Tubéreuze. Geen idee wat het is. Beetje amandel. Héél subtiel. En het blijft heel lang hangen. Waar ik af en toe wel eens mijn hele armen en benen insmeer met baby-olie moet ik dat met deze olie zeker niet doen.

Ik vind het een leuk cadeau en onderwerp maar weet helemaal niet wat ik erover zal vertellen behalve dan dat die hele markt van beautyshopping volstrekt langs mij heen gaat. Ik houd zeer van lekkere geurtjes en zalfjes, maar ik vind alles ook al gauw oplichterij. Nu kan ik lekker chique meedoen met mijn antieke olie.

woensdag 13 december 2017

Keukenprinses

Vandaag - vrije dag - heb ik alleen maar zin in plaatjes draaien en koken. Ik geef er helemaal aan toe. Eerst ga ik naar de markt op het Vredenburg, die op woensdag heel andere kramen blijkt te hebben dan op zaterdag. Op zaterdag is het er alleen maar propvol. Nu zijn er minder kramen en minder mensen, dus ik heb ineens allemaal praatjes met de marktkooplui. Zo koop ik een Portugees chorizo bij een Portugese chorizoverkoper, vijf soorten kaas bij een enorm expressieve kaasverkoper, en tenslotte pastinaak, broccoli, aardappelen en mango bij de groentenkraam. En dan gaat het los
Eerst maak ik weer eens een mangochutney. Een pot voor mij en een voor Schoonmama. Die houdt er ook zo van. Een wonderbare mengeling van zout, zoet, azijn, ui, fruit, noot... verrukkelijk op de kaas. Honderd keer zo lekker als uit een potje. Dan maak ik een pastinaak-broccoli-mosterdsoep, een recept van de dames van ChicksLoveFood. Vervolgens ga ik voor een 'pizzaschotel' een verse tomatensaus bereiden. Met tomaten, ui en basilicum. Dat moet een half uurtje sudderen en dan moet er nog wat tomaten puree door. Het is trouwens een pastaschotel.

En de muziek die ik erbij op heb staan is een hele oude dubbelcd uit de jaren negentig: ‘She, the Album deel 1’.  



In Therapy 2

Het is de tweede afspraak met de holistische massage-therapeute. De eerste keer had ik gedurende vier dagen na afloop een beurs gevoel, en dat voor 85 euro (waarvan 45 euro vergoed werd). Dat mag wel anders. Ik ging tenslotte om me beter te voelen. Ik wil graag wat korter (minder duur) en minder pijnlijk. Maar onrspanningsmassage wordt niet vergoed door de verzekering, zegt de masseuse. ‘Dan zet u toch therapeutische massage op de bon’, zeg ik. ‘Het is hoe dan ook héél therapeutisch.’

Vandaag gaat ze me een energetische massage geven, besluit ze. Wat het ook is, het is heerlijk. Diep ontspannend. Het therapeutische deel bestaat uit gesprekjes bij kopjes kruidenthee. Een kopje vooraf en een kopje na afloop. Wat stelt u zich voor bij therapeutisch, vraag ik nog. Dat er iets bij mij gebéurt, zegt ze. Dat lichaam en geest meer één worden. Dat is de holistische visie. Daar gaan we voor.