zondag 4 december 2016

Avec Bébé

Welke foto zal ik plaatsen? Nichtje met haar Bébé? Nichtje en Man met hun  Bébé? Bobby met de Bébé? MIjzelf met Bébé? Bébé alleen? Ik stel mij voor hoe de stoet aan foto's van Bébé op de arm van personages later langs Bébé's ogen gaan: mama, papa, wie zíjn al die mensen? Dat is Tante Lucie, je oudtante, mama's tante.  We zijn allemaal helemaal verliefd op haar. Wie mag Bébé nu vasthouden? 

Nou niet volgende week alweer komen hè, zegt Nichtjes Man.

Geschiedenis

Moet nodig naar de bibliotheek. Mijn laatstgeleende boeken zijn alweer drie keer verlengd - dat kan tegenwoordig via een app - en nu zijn ze echt over tijd. Dat we hier op loopafstand een bibliotheek hebben, dat vind ik ongekend. Het is er niet druk, maar zitten altijd mensen te lezen. Ik volg met interesse hoe de vele discussies in de bibliotheekwereld in dit tamelijk aftandse filiaaltje toch vorm krijgen. Zo veranderen de kasten steeds, nu is er een indeling met kleurtjes. Vrouwenthrillers, mannenthrillers, romantische boeken en streekromans. Literatuur, een half plankje poëzie, een plank kunstboeken, reisgidsen... veel kinderboeken natuurlijk. En voorin bij de ingang níeuwe titels.

Ik vis de roman Misschien Esther van Katja Petrowskaja er uit. Ik herinner me dat ze dit jaar in de Boekenweekaflevering van DWDD met Adriaan van Dis was. Dat ik toen dacht: waarom zíj? Duitsland van het thema, ja. Het gesprek auf Deutsch kwam op dat moment bij mij niet binnen. Nu lees ik haar roman onverwacht geboeid.

Ze werd in Kiev geboren, in 1970, studeerde in Tartu (Estland), Moskou, New York en San Francisco. Sinds 1999 woont en werkt ze in Berlijn – en ze schrijft in het Duits. In een dromerige, geestige en associatieve stijl reist ze terug naar de tijd van haar joodse ouders en (over)grootouders. Ze is opgegroeid als Russin, Sovjet burger, maar inmiddels is de wereld helemaal anders. Wat zij schrijft is eenindrukwekkend familierelaas met tragische leemten. De hele Duitse en Russische geschiedenis komt langs. Maar ze doet het luchtig, licht, hoe dat kan met zo'n familiegeschiedenis,

Weegschaal

In Travemünde kocht ik een Duits WeightWatchers kookboek. De boeken die ik hier bij de WeightWatchers kocht inspireren me niet. Ze verkopen ze hier alleen op die avondjes en via de site. In Duitsland staan ze gewoon in de boekwinkel. Dit boek bevalt wel. Duitsers tellen de koolhydraten iets minder onvoordelig dan bij ons. Deze week heb ik al drie keer verrukkelijk uit het boek gekookt. Gisteren deed ik eiermie met broccoli, kip, champignons en amandelen in een sojasausje. Ik doe dan de groenten voor 4 personen en de mie voor drie, en dan mag Bobby tweederde van de mie. Iedereen gelukkig.

Hoe gáát het met het afvallen, vraagt Schoonmama elke week weer even gretig. Zelf onthoud ik natuurlijk vooral de Zonden, de avonden waarna je na twee moeizame weken met hoogstens een pond afvallen je ineens één onbeheersbare avond te buiten gaat aan wijn en worstjes, of bladerdeeghapjes, en je er zo weer anderhalve kilo bij hebt. 

Zes kilo ben ik nu kwijt, vertel ik, sinds augustus. Ik vind het niet opzienbarend. Het gaat me veel te langzaam. Maar zij zegt lekker plastisch: Stel je die zes kilo eens voor! Zes kilo aardappelen! Zoveel ben je al kwijt! Daar heeft ze natuurlijk gelijk in. Maar ik blijf maar zin houden in patat en kaas en wijn en appeltaart of ijs of volle chocolademelk met slagroom. Als ik dat hardop zeg, kijkt Bobby even verwachtingsvol. Mag het vandaag? En dan toch maar niet. 

De weegschaal is stuk. Dat is ook een heel probleem op zondag.

zaterdag 3 december 2016

Icoon (2)

Nichtjes hele huis lag vol  babyspullen, vorige week. De baby was er nog niet, maar ze was er klaar voor. Kleertjes, popjes, dekentjes. Dan komen straks al die mensen met nog meer zooi, zei ze hartelijk gruwend. 

Wat ga de dan meenemen als je mag komen? Ik heb twee weken geleden een geweldig leuk wezeltje gekocht bij een Duitse Tankstelle, maar als die op de grote hoop 'zooi' terecht zou komen, dat zou ook zonde zijn.

Ik besluit mij eerst maar eens te gaan wijden aan een bruiloftsfoto van de jonge ouders. Zo'n icoon als ooit de verlovingsfoto van Mutti en Vati, die op hun graf terecht is gekomen. 

vrijdag 2 december 2016

Voor de muziek uit

We gaan weer naar Oldenzaal, naar de cd-kasten-fabrikant. Voor de puntjes op de i. Vandaag staat er een showmodel. Zoiets wordt het, maar dan mahonie. 2.50m hoog. En het onderste vak geen lade, maar open. Onze cd-kast wordt van vurenhout met mahonie-beits.

Ze hebben heel veel werk, vertelt Laura, de verkoopster, onze kast is pas in maart aan de beurt. Het is een leuk jong bedrijf van een jonge ondernemer. Een werkplaats, een kantoor en een showroom waar niet al te veel aandacht aan is besteed. Ene Edwin komt kijken hoe hij de beits zo kan mengen dat die het beste bij onze mahoniehouten glazenkast past,

Laura is gewéldig Tukkers. Geweldig leuk en geweldig Tukkers.

donderdag 1 december 2016

Op fietse

Ter redactie wordt het boek Niemand vraagt meer waar ik vandaan kom sinds ik in een rolstoel zit van Funda Müjde bezorgd. Ik las wat interviews met haar, de uitgever heeft goede pr gedaan. Interessant levensverhaal, om als gezin van een Turkse gastarbeider naar Zaandam gehaald te worden. De kinderen uit dit gezin krijgen alle kansen. Müjde is een Turks-Nederlandse actrice, vooral bekend door rollen in tv-series: als asielzoekster in Vrouwenvleugel. als verpleegster in Medisch Centrum West en  in de soap Goede tijden, slechte tijden.

Het boek een beetje een recht-toe-recht-aan-verhaal, waargebeurd, enorme wilskracht die iemand drijft, niet literair, niet spiritueel. Ze beschrijft haar jeugd, de bijzonderheden van een Turks 'gastarbeidersgezin' in de jaren zeventig, Zaandam, de ambities eerst als tolk in de zorg en dan in het theater, en dan in Istanboel de aanrijding. 2007 was het. Het herstel voor zover mogelijk met een dwarslaesie en hoe dan verder.  De komst van de handfiets bracht de ommekeer. Ze kon weer iets zelf. Ze besluit tot een fietstocht (met een handfiets dus) van Amsterdam naar Istanboel. 

Het is leest lekker weg, zo na een week hard werken eindelijk op de bank. Om de feiten is het natuurlijk indrukwekkend: wat een levenslust en een slagkracht kan iemand hebben met een dwarslaesie ten gevolge van een aanrijding. Maar eigenlijk heb ik nu meer behoefte aan een boek met iets minder wilskracht en iets meer verinnerlijking en verstilling. In het interview in Trouw vorige week waren die kwaliteiten meer aanwezig. Het mag naar het buurtbiebje.


Weer af

En ondertussen - terwijl er elders Bébés geboren worden - gaat het werk gewoon door. Weer een magazine af. Het grootste vraagstuk was het jaaroverzicht, de veel te lange tekst, de ingekorte tekst, de illustraties de conclusie. Jouw conclusie (in de column) is dezelfde al die van mij (in het Jaaroverzicht), piept Bien. Zij vindt dat ik mijn conclusie moet veranderen. Ik vind dat zij haar conclusie moet veranderen.  Wie was het eerste met haar conclusie? Is het erg als die er twee keer staat? We kunnen niet meer denken en laten het maar zo.