maandag 27 maart 2017

Playa

 Omdat we pas om 19 uur naar Amsterdam terug gaan vliegen, droom ik mij een laatste dagje bruin worden aan het strand. Want in de bergen was het gewoon koud deze week. En de zonnige stranden in het zuiden hadden we laten lokken. 

Eerst moeten we van Tejeda terug naar St Lucia, omdat Bobby zijn lievelingsjas daar heeft laten liggen, maar dan zullen we in dat gruwelijk grootschalige toeristengebied - dat 3 miljoen toeristen per jaar verwerkt - een lief klein romantisch strandje vinden, een Geheimtipp die niemand ooit ontdekt heeft. Maar waar? 

Er is dus die snelweg, de zee en daartussenin dat industriegebied. Vind daar maar eens die Geheimtipp. Als we wat potentieel aardigs proberen is er echter geen een horeca open en dat kan niet, want we moeten naar de wc. Zo prozaïsch is het leven dan ook wel weer. Zouden andere mensen dat ook wel eens hebben? En zo wordt deze slotdag in plaats van een droomdag een dag van lelijk strandoord naar lelijk strandoord. 

Uiteindelijk vinden we een strand met wat horeca in Playa de Melenares. Hehe, dat lucht op. Meesmuilend stellen we vast dat het op vakantie nu eenmaal soms tegenzit, en dat je daarna gewoon best weer vrolijk voort kan gaan. We trekken onze badpakken aan en settelen ons met nog de picknick van Eva op onze badhanddoeken. En we zitten nog niet of er komen zware wolken boven waaien, hú koud! en dan kunnen de kleren gezwind weer aan. 

We rijden maar naar het vliegveld. Daar blijkt ons vliegtuig uren vertraging blijkt te hebben. En de restaurants op de luchthaven gaan hier om 17.30u dicht. Van je hela hola.

Een beetje googelen levert op dat we op een ontzettend leuk authentiek strand zaten, waar bijna geen toeristen komen. Een Geheimtipp. En we hadden het niet herkend.

zondag 26 maart 2017

Wandeling 5

Het leuke van in dorpjes verblijven is dat je iets meekrijgt van het gewone leven hier. Op zondag komen er hele families uit Las Palmas naar Tejeda copieus lunchen, vertelt Eva van het hotel. Zondag is de familiedag. En inderdaad zien we allemaal families, twee of drie generaties door het dorp schuifelen. Zelf gaan we voor de laatste wandeling naar Roque Nublo. Dat schijnt (weer) een makkelijke wandeling te zijn naar een spectaculaire rots. Awel, deze Roque Nublo is een favoriet zondagsuitje, ook voor de Canaria's. De kleine parkeerplaats en de kronkelweg bij het begin van de wandeling staan bomvol geparkeerd. Het is prachtig. Alles is hier prachtig. Ik lijk wel een wandelende reclamefolder.

H. Mis

Na het zondagochtendontbijt horen we kerkklokken klingelen en besluiten we naar de H. Mis te gaan. Het is een prachtige Spaans-protserige kerk, met één vrij jonge priester, en dertien oude dames en een oude heer. En wij. Geen sprake meer van een koor of een misdienaar, ook hier is het katholicisme aan zijn eindje. De oude dames lezen de bijbel en bedienen de overheadprojector. Nederigheid is wel gepast. Wat is er toch misgegaan met die kerk, bespiegel ik na afloop wat met een kopje cortedo in de hand. Het moet de rigide huwelijksmoraal zijn en het afwijzen van alles wat daarbuiten viel. En toxh is het mooi wat hier gebeurt: mensen bijeen om te zingen en bidden en te kletsen. Ik hoop maar dat er liefde gepredikt werd.

Carnaval

Het is een beetje een mysterie hoe het hier zit met Carnaval, elke plaats heeft zijn eigen data geloof ik, en vandaag is het carnaval in Tejeda. De straat is afgesloten voor auto's, dus dat belooft was. Eva van het hotel zegt dat het klein is. Een dorpscarnaval. De auto's moeten uit de straat, er lopen 3 politieagenda te surveilleren, het zou 's morgens beginnen met een kindercarnavak maar op twee allerschattigst verklede peutermeisjes en hun trotse ouders is er niet te beleven. 

's Avonds wordt het ietsje groter. Er rijdt een discovrachtwagen de dorpsstraat op en neer met vijf mannen en veel disco herrie. I want to break free!!!! van Queen knettert door het dorp. Rond negenen komen er steeds meer jongeren in de bak van de discowagen en er achteraan, en ze dansen. Op ons balkonnetje dansen we mee. Iedereen blij. Geen bier. Wel bijzonder. Om 23 uur is het weer stil in het dorp.

zaterdag 25 maart 2017

Senor en señora Theodora

We hebben dezer dagen nogal wat met horeca en met horecapersoneel te maken, zowel in hotels als in restaurants. Hoe de mensen begrippen als gastvrijheid en dienstbaarheid opvatten en invullen. Hoe zij hun administratie doen. Hoe zij je tegemoet treden. 

In het eerste Casa Rural in St Lucia was daar Carmen als beheerster. Heel aardige vrouw met paars roze haar en een helgroene fleece. Zij ontving je, fotografeerde je paspoort, zei dat je altijd kon bellen en dat was  het. Af en toe kwam ze een was draaien. Dan was ze tegelijk luid aan het telefoneren.

In de tweede het deftige hotel in Agaete, was er een uitgebreide staf, met een modieuze vrouwelijke manager Lourdes, en verder medewerkers uit de vallei: een paar mannelijke in de tuin en voor de ontvangst, en een paar vrouwen in roze bloemetjesjurken die het ontbijt en de kamers verzorgden. Ze waren ijverig en aardig, maar ook van het type sorry-dat-ik-besta. Ik vond die jurkachtige uniformen nogal vernederend. Heel koloniaal. Op zoek naar foto's in het genre kwam ik uit bij zwarte huishoudsters in blanke gezinnen. Amerika. Zuid Afrika. Die droegen ook zulke jurken. Waarom kiest een modern hotel hiervoor?

Bij de restaurants aan de haven daar troffen we daarentegen zeer karakteristieke obers en oberessen. Dienstbaar, niet opdringerig, maar wel met inzet van hun volle persoonlijkheid. Dat is fijn.

In het appartementhotel in Tejeda is het weer anders. Er is een pand waarin het hotel met de ontbijzaal. En een pand met restaurant en daarboven appartementjes. Ze werken met volpension, dus je ziet het personeel en de medegasten voortdurend. Eerst konden ze ons in de administratie niet vinden. We blijken ingeboekt te zijn als meneer en mevrouw Theodora. In het hotel zwaait Eva de scepter, een leuke vrouw van in de veertig maar - waarschuwt ze - Fina is de manager. Fina komen we steeds tegen, zowel in de ontbijtzaal als bij het diner in het restaurant. Zij is denk ik met haar man de eigenaar, een behoorlijk dwingende persoonlijkheid met zo haar opvattingen, die zich steeds overal mee bemoeit en daarbij haar medewerkers overrulet. Die zich daar maar mee moeten verhouden. 

Dit verhaal heeft geen clou. Ik vind het boeiend om te zien. 

Wandeling 4

We moesten maar weer eens wandelen, al groeit de neiging om de hele dag in bed te blijven liggen. We zitten nu in een appartementhotel met volpension, wat we niet wisten: ontbijt, diner en een pittige lunchbox. Het hotelpersoneel rekent er ook op dat wij wandelen. 

Bobby zoekt weer een 'makkelijke' wandeling uit, wat ik eerst voor zoete koek aanneem, maar dan schrik dat die toch weer 2.45h duurt. Dus langer. Een uurtje, heeft Henk die niet in de aanbieding? Nee dus. 

Ook deze wandeling naar de punt Alta Vista is weer behoorlijk abominabel beschreven en bewegwijzerd. Om te beginnen staat bij het beginpunt al niet op de bordjes wat er zou moeten staan, en dan ga je al weifelend van start. Moeten we dit wel doen? Dit is geen landschap om in te verdwalen. De kans dat je er nooit meer uit komt lijkt me behoorlijk aanwezig. 

Maar we gaan natuurlijk toch en de uitzichten op verten met rotspartijen hoogvlakte, de oceaan, strandjes, branding, waterbassins, Tenerife maken al het gemopper goed. Ze zijn weer schitterend en dichtbij aan onze voeten zijn prachtige bloemen. Het is koud, maar ook zonnig. 

Ma

Bol.com heeft me een cadeabon van 50 euro gegeven en nu kan ik wat e-boeken kópen. Ik vind t wel een beetje een blamage, moet ik zeggen, als je met zoveel poeha zo'n dienst lanceert. Onbeperkt Lezen!!! Nou mooi niet. Je hebt twee apps, een van Kobo en Bol samen, en een Bol.com-app. Maar in beide werkt dus die Kobo Plus niet, volgens hen omdat ik in het buitenland ben, maar je kan er ook geen e-boeken kopen. Daar kom je pas na veel geklooi achter. Ook kopen moet vanuit de website. Dat verwacht je toch niet vanuit zo'n groot bedrijf dat de webwinkel niet werkt vanuit de apps. Maar nu de persdame me  ter compensatie van het geleden leed 50 euro beloofd heeft ('Voegen we toe aan je account') moet ik toch weer verder op onderzoek uit. Hoe werkt dat dan met een cadeaubon, ik zie geen cadeaubon) maar uiteindelijk lukt het. Ik koop het op de website voor €0,00 en kan het dan downloaden in de app. Nu kan ik eindelijk 'Ma' lezen van Hugo Borst, waar ik drie dagen geleden aan begonnen was.

Het is een prachtig boek. Ik lijd weer een beetje aan slapeloosheid tussen 02 en 05 uur, dus dat levert een hoge score gelezen boeken op. De dementerende ouders. De zorg. De angst. Het schuldgevoel. De liefde. De herinneringen. Wat een stof tot prachtige boeken. Dit is een verzameling columns uit de Volkskrant. Als je de Volkskrant niet (meer) leest dan mis je toch een boel. Hugo Borst is een bijzonder persoon. Ooit bekend als voetbalanalyst, en dat is-ie nog steeds, maar ook schrijver over kwetsbare persoonlijke zaken als een kind met autisme, een depressie, dementie. En nu weer op de bres met een Zorgmanifest. Vroeger vond ik het zo'n haast te knappe jongen, en nu ziet hij er al bijna uit als een gebroken oude man. Maar gebroken is hij zeker niet. Een aanrader, zeg maar.