woensdag 28 juni 2017

Distels

Er is Klankbordgroep over het plantsoen. Het afgraven van het gras ten behoeve van het aanstaande bloemenlint is begonnen. Als het goed is hebben we over twee weken 14 moestuinbakken.

Ook de rest van de plannen wordt doorgenomen. Zo hebben we de vlonder. Die was niet goed begroot, er moet een goedkopere versie komen. We hebben het groot onderhoud aan de Prinses Irenelaan (volgend jaar) waar in plaats van de duiker onder de straat waarschijnlijk een brug gaat komen. Dan is onze vijver verbonden met de Vecht. Een brug is goedkoper dan een duiker. Dat is leuk, want dan kan je vanaf huis in een kano naar de Vecht. Het speelbos gaat gefaseerd gemaakt worden. Die financiering is nog niet rond. 

De laatste iepen moeten nu ook om wegens de iepziekte. Aan de overkant is het groen nu overwoekerd door distels. Maar er wordt niet meer gemaaid. De natuur gaat haar gang.

Ik loop er met Reenske door het parkje. Haar laatste avond hier alweer. Ik ga haar enorm missen. Ze hoort er gewoon bij. Ik vertel over de plannen, Zij vindt het plantsoen mooi zoals het is. Nu. Lekker niksig. Leuk dat ononderhouden groen. Waarom veranderen, vraagt zij. Waarom al die mensen in het park? Ja, waarom eigenlijk?

De ceo's des levens

Het is al tamelijk veel te veel werk allemaal - deze weken dat Mandy op vakantie is - en dan komt er dinsdag einde middag ook nog een persbericht dat deze ceo van baan gaat veranderen. Op dat moment moet ik alles uit mijn handen laten vallen waar ik mee bezig ben, nieuws maken, nieuwsbrief maken, interviewafspraak proberen te maken. En voor de old times sake wil ik het interview zelf doen. 

We begonnen bijna gelijk in het vak, hij denk ik ietsje eerder dan ik. We waren allebei nieuw en onwennig en hadden bij officiële bijeenkomsten wat houvast aan elkaar. Hij had altijd een pakje sigaretten mee en dan gingen we stout roken. 

Om half tien hebben we telefonisch interview. Ik moet hem uit hoofde van mijn functie natuurlijk kritische vragen stellen, maar hij is goed in zijn repliek. We memoreren ook even die oude tijd. Hij is een beetje sentimenteel: Ja we zijn elkaar uit het oog verloren, zegt hij. Hij bedankt mij, dat hij me altijd kon vertrouwen.

Een leuk gesprek. Wat vind je ervan om het nioet alleen online maar ook in het magazine te publiceren, opper ik tegen Bien, dat morgen naar de drukker gaat. 4 pagina's extra.  Alsof we niet genoeg te doen hebben. Maar we doen het toch.

Ceo's intervieuwen is een thema in mijn leven waar ik nooit over blog. De verhaallijn Frau und CEO's. Het leuke is dat jij helemaal niet bang voor ze bent, zei Mandy laatst.

maandag 26 juni 2017

Nog wat plantjes

Van mijn verjaardag heb nog twee cadeaubonnen van de Intratuin, plastic pasjes waarvan je niet weet welk bedrag erop staat. Na het werk rijd ik naar de Intratuin aan de Koningsweg - vanuit Bunnik is dat een soort van handig, want dat is Utrecht Bunnikzijde. Maar naar huis moet je daarna dwars door de stad. Misschien is het filiaal Vleuten toch handiger.

Er blijkt 50 euro op de cadeaupasjes te staan. Dat is mooi. Eerst verzamel ik plantjes peper, veldsla, rucola en rode kool. Vooral van de rode kool heb ik hoge verwachtingen. Die vind ik zo mooi. Met nieuwe plantjes ziet een moestuin er meteen weer verwachtingsvol en veelbelovend uit.

Dan heb ik de kwestie van ons minivijvertje, waarvan de buurkinderen vinden dat er vissen in moeten. Dat vijvertje is qua materiaal bij wijze van spreken een grote afwasteil. Vorig jaar werd het geplaagd door onuitputtelijke slijm-alg, dit jaar is het draad-alg. Ik ben er inmiddels niet meer zo vies van. Elke week trek ik zonder blikken of blozen handenvol meters slierten alg uit het vijvertje. Daar ga je toch geen goudvissen in rond laten zwemmen?

Ik weet niet goed hoe het moet met de waterplantjes. In het tuincentrum staan ze ingedeeld op niveaus: tot 10 cm, tot 20, tot 30. Onze teil heeft maar één niveau: 30 cm, dus ik kies maar wat uit die categorie. Het eerste jaar haalde ik ze uit de pot en zette ik ze met 'kluit' zo in het water. Sommigen deden het wel, andere niet. Maar ik vond het toch raar, zonder aarde in die bak. Dit voorjaar zette ik ze met mandje maar op de bodem. Maar wat hoge planten waaien steeds om.. 

Vandaag vraag ik aan een medewerker hoe dat moet. Hij wijst me grotere mandjes aan en speciale vijveraarde. En zo ben ik gauw door die cadeaubonnen heen. Een prototype tuinconsument. We gaan het allemaal proberen. Prachtige waterlelies is wat wij wensen.

zondag 25 juni 2017

Hobo

Bobby's Neef  Jan is 60 en viert dat op een mooie buitenplaats bij Arnhem. Neef Jan op de foto in peach) speelt hobo in een Duits-Nederlands salonorkest - en zijn Yvette speelt cello. Het orkest is hun lust en hun leven. Het treedt tijdens het feestje twee keer een half uur op met operetteachtige muziek. Het is heel vrolijk en aanstekelijk, van het genre 'Ja een reisje langs de RijnRijnRijn...' Het is een genre waar  je even moeite mee kunt hebben, maat dan verslaafd aan raakt. De jarige straalt helemaal, dat helpt ook.

Het is een feestje met leuke ontmoetingen met vreemden. Zo praat ik met de dirigente die zo ontzettend leuk dirigeerde. Ze woont in Kleve, ze oefenen in Emmerich. Ze praat goed Nederlands omdat ze een Duitse vader heeft en een Vlaamse moeder. Haar vader van 74 is trouwens net uit een kersenboom gevallen bij het kersenplukken dus ze wil gauw weer weg. 

En ik praat met de oude tantes, rond de 90 zijn ze, waarvan tante Cor elk kwartier vraag: wie ben jij ook alweer? En dan zeg ik 'Lucie van Bobby', en dan zegt zij: 'O ja, van Aat.' En dat herhaalt zich. En tante Greet vraagt steeds weer: 'Hoe lang gaan Miek en Arend op vakantie? En waar naar toe?' Ik weet het niet. Sorry, tante Greet, ik weet het niet. Dat heeft u net ook al gevraagd, tante Greet, ik weet het niet.' En tante Miep is niet tevreden over het eten want de groenten (peultjes) zijn koud. Ze zijn allemaal lief, dus dat is ook mooie belevenis.

Tenslotte raak ik aan de praat met een nicht van Neef Jan van de andere kant, die in Breezand woont. 'Breezand: dat zul je wel niet kennen.' 'In tegendeel', zeg ik, 'dat ken ik heel goed!' Want daar woonde jarenlang mijn Zus2. 'En Den Helder ken ik ook best goed. Want daar woont ze nu.' Ook dit gesprek wordt onverwacht heel geanimeerd. Dan vind ik feestjes echt leuk.

Feestje

We hebben maar liefst twee feestjes vandaag. Bekenden die iets te vieren hebben en die graag willen dat we erbij zijn. Die met hun nieuw gestarte bedrijf alweer vijf jaar bestaan. Die zestig worden. Die je het gunt dat we er allemaal bij zijn. Maar we willen eigenlijk alleen maar in een hoekje wegkruipen. Bobby met zijn Gregoriaans en ik met mijn tekendoos. Omdat Reenske nu in mijn kapelletje woont wijk ik uit naar de bibliotheek om te tekenen. En ik kan het nog. Gelukkig.

Lucy in the Skye

Ik heb een wonderlijke droom. Ik herinner me haast nooit een droom. Nu heel gedetailleerd. Met een vliegtuigje - helicopter - ga ik naar een eiland, het ligt wegens Noord oostelijk. Een denkbeeldig eiland in de Oostzee ofzo. Maar het is ook een beetje Hebriden, maar niet zo hoog. Het eiland is wijds en leeg, maar er is wel een steiger waar je afgezet wordt. Ik kan zo uit het vliegtuig stappen terwijl die daar in de lucht hangt.. als een voetveer dat even aanlegt. Het eiland heet Skye. Maar het ís niet het Schotse eiland.

Ik loop er wat rond, maar kan de plotselinge leegte niet goed aan. En besluit het volgende vliegtuigje te nemen naar de volgende plaats. Want dat vliegtuigje is een soort metro. Net als ik instap zie ik allemaal familieleden achter uit dat vliegtuig stappen: Jongste Nichtje, Zus1 en Zwager1, en nog wat. Ik wil weer terug, met hen op het eiland, maar ik kan niet meer terug. 

Dan stap ik uit in een krankzinnig drukke stad. Beetje een Walt Disney pretpark, middenduits kitsch van sfeer. Wel moderne mensen, moderne vervoermiddelen. Ik heb geen idee waar ik ben, waar ik naar toe kan, wat doe ik hier, waarom ben ik niet op dat lege eiland gebleven. Ik neem een ringmetro, maar ik heb geen idee waar ik uit kan stappen. Hoe ik weer terug kan. Waaar ik die helicopter terug naar dat eiland kan vinden. 

Er is een mevrouw die mij ziet zoeken en mij meeneemt, maar dan zie ik dat zij begeleidster is van een troepje demente bejaarden. de hoogste tijd om me uit deze droom te rukken.

zaterdag 24 juni 2017

Preiplantjes en andere tuinbelevenissen

Het motregent nogal, maar we hebben nog maar eens per maand  de moestuincursus, dus ook al wil ik liever niet, ik ga toch maar wel. Als een verzopen kat. Juf is heel vrolijk, ze kakelt luid en veel over vroeger toen er nog geen supermarkten waren en de melkboer, de groenteboer en de bakker langs de deuren kwam. Geen idee of Hasan enig idee heeft wat ze vertelt.

We lopen onze tuintjes langs. Hasan bietjes zijn mooi, complimenteert Juf, de mijne zijn heel klein. Dat komt omdat ik ze niet genoeg uitgedund heb. Uitdunnen had de juf nog zo gezegd. Nu steekt ze de loftrompet over de vreugde over de smaak van de eerste jonge bietjes, en oogst ik maar wat babybietjes. Eigenlijk is in Hasan tuin alles mooier dan bij mij. Maar ik gun het hem. Zijn vrouw wil niets uit de tuin eten. Zij ziet beestjes, zelfs in de sjalotten. Er zitten helemaal geen beestjes in sjalotten, roept Juf. Vertel dat mijn vrouw maar, zegt Hasan. Die zegt gewoon: jij hebt geen goeie ogen. 

Vandaag geeft Juf ons krijgen  prei- en boerenkoolplantjes. Daar ben ik wel blij mee, want de prei die ik een maand geleden gezaaid heb is nog niet meer dan een paar sprietjes. Hasan hoeft geen boerenkool. Hij heeft het nog nooit gegeten. 'Wij vinden dat 's winters heel lekker', zeg ik. Wat een rare zin. Wij wie? Een uur later plant hij ze toch.

Verdere avonturen van vandaag. De ongelofelijk snelgroeiende courgette krijgt van Juf wat extra mest. Want dan blijft hij op dit tempo niet doorproduceren. Maar ik hoef helemaal niet elke dag een courgette, sputter ik. Daar luistert Juf niet naar. Je kan er altijd soep van maken, zegt ze. Ik oogst ijsbergsla, courgette, mosterdsla, snijbiet en aardappel. Die mosterdsla vind ik een beetje bitter. Het lijkt wel of er een knolletje onder die mosterdsla zit. Het is geen sla, het is een knolletje, zegt Hassan. Kool.

Dat zoeken we op. En inderdaad. Van Diana's mooie moestuin: 'Latijnse naam: Brassica juncea. Nog niet erg bekende groente, die er in een aantal leuke kleuren en vormen is. Ze hoort bij de koolgewassen en heeft een lekkere, pittige smaak. De planten zijn éénjarig en vormen losbladige ‘kropjes’ met knapperige blaadjes die een beetje radijsachtig smaken.'