dinsdag 15 augustus 2017

Afscheid


Ze zijn mooi, de Dolomieten. We zijn nog niet eens vertrokken en ik ben nu al weemoedig. Bij toeval werd het San Vigilio en omdat het weer zo extreem alle kanten op was blééf het San Vigilio. Vandaag is het Maria Hemelvaart en dat is een nationale feestdag. Er zijn erg veel Italiaanse families op de camping en in het dorp, en ook is er weer de plaatselijke harmonie. We gaan maar weer met het kabelbaantje naar de alm om daar in het gras te lezen. En na een locale spaghetti lopen we het hele stuk weer naar beneden. 

Wat is toch jouw ideale vakantie, vraagt Bobby, omdat ik duidelijk geen 100%-kampeerder ben. Is dit de laatste keer dat we gekampeerd hebben? Ik heb geen idee. Misschien zijn trekhutten wel ideaal qua bewoning, maar dan kun je niet op de bonnefooi. Of Stap Reizen. Stap deden we vaker, oa op de Azoren en de Canarische Eilanden. Maar Stap is wel duur. Engeland vond je toch ook leuk? 

Ideaal? Met Will was ik eens een week in de Karwendel (net zulke bergen als hier maar dan in Noord-Oostenrijk) in Hotel Zum Post. Dat was een eandelvakantie via een Alkmaarse reisorganisatie, niet duur en ook prachtig, maar wel behoorlijk tuttig burgerlijk. We hadden een volpension-arrangement en dat was niet echt haute cuisine. Ik keek steeds het eten uit de mond van de restaurant-gasten. Maar je kan natuurlijk bijbetalen voor beter eten.

Hier zie je ook ook overal de mooiste berghutten en apartementen. 

En toch nu het bij a voorbij is vind ik de camping ook leuk als fenomeen. Al die Italianen om naar te kijken. Wat zijn die leuk. Duitsers vind ik veel minder. 

maandag 14 augustus 2017

Op de alm


We hebben nog een paar dagen te gaan. Vraagstuk van de dag: hoe die in te vullen? Bobby wil wel naar een prachtig meer, het Mooiste Meer van de Dolomieten. In diverse gidsjes staan foto's van een prachtig verstild meer met een roeiboot. Maar er staat ook te lezen dat dit meer op nummer 1 van de daguitstapjes staat en dat daarom auto's daar verboden zijn en dat je het laatste stuk met een bus moet. Ik zie het al weer voor me. Te volle parkeerplekken, overvolle horeca en souvenirwinkeltjes. En vervolgens een wandelpad propvol kinderwagens. Nee, nee, liever niet. 

Uiteindelijk valt de keuze voor vandaag op een dagje boven op de eigen alm. In het gras. Kleedje mee, boek mee, schetsboek mee, kleurboek mee, muziek mee. Beetje existeren. 

Ik heb een boek mee naar de alm: 'Ons soort mensen', van de Duitse schrijfster Juli Zeh, alom geprezen, Nobelprijswinnaar in spe, maar wel 670 bladzijden. Het is mooi en knap maar een beetje teveel van het goede voor dit moment. In plaats daarvan doe ik weer een Gaudi-mandala, de vierde al deze week, ditmaal in de kleuren van de alm. Blauw vam de lucht en groen van het gras en de bomen. Het is twee uur werk. Heel bevredigend. 

Bobby leest en slaapt en luistert muziek. Wij samen op dat kleedje. Hoe mooi en vredig zijn wij zo. Morgen weer? vraagt hij.

zondag 13 augustus 2017

Thuis


Vandaag gaan we eens niet eerst met de auto of de bus naar een superbestemming, maar gewoon in het eigen dorp met het kabelbaantje naar boven. Daar treffen we tot onze verrassing een klein paradijsje aan. Een prachtige groene alm waar een aantal Italiaanse gezinnen zondag viert. Er zijn ook twee horecagelegenheden met terras, maar het is allemaal heel ruim, niet druk, speeltoestellen, en mensen liggen her en der in het gras te lezen. En er zijn alle kanten op fantastische vergezichten. Echt een plek die fijn en goed is en die eens niet door de toeristenmassa's is overgenomen. Waarom hebben we geen boek mee? 

Zoals bij alle horecagelegenheden zijn de danes in de bediening ook hier in dirndl-outfit. Ze serveren heerlijke veel te dure groentesoep met worst. 

Leetschool van de dag: het paradijs is vaak dichterbij dan je denkt. Zo keren we ons uitzicht uit de tent af van alle drukke campinggebeuren naast ons en richten we ons op de bloemenwei aan de andere kant. Pure idylle.

Kloostergang



In de ochtend gaan de meeste mensen weg van de camping. Dus dan genieten wij van de relatieve frisheid en rust. Bobby ligt in een reepje schaduw van de tent naar Palestrina te luisteren, en ik maak in de tent mijn kloostertekening af. Eerst was-ie heel somber, maar het lukt me toch het licht erin te krijgen. Want daar gaat het om: het licht.

Het is allemaal wel een beetje schots en scheef geworden, maar dat geeft niet, troost Bobby. Die gebouwen zijn ik schots en scheef.

De oude kloostergangen om zo'n binnenplaats zijn heerlijk koele oases. Langs de muren en in de gewelven de meest fantastische fresco's. In de binnenplaats schettert het groen je tegemoet.

Brixen


We gaan naar Brixen, een beeldschoon oud stadje een eindje boven Bolzano, met een grote betekenis ooit in de katholieke kerkhistorie. Er was lange rijd de bisschop gevestigd. In de binnenstad is een enorme Dom, een enorme burcht, en hele leuke smalle straatjes met winkeltjes en woonhuizen. Niet helemaal vertoeritiseerd nog. Er zijn ook een paar wonderlijke schilderijen van olifanten uit de tijd dat mensen nog nooit een olifant gezien hadden. 

De heenweg naar Brixen rijden we door de bergen, wel anderhalf  uur haarspeldbochten, want de grote provinciale weg staat weer vol file. Dat fenomeen hebben we gisteren al beleefd. Deze bergweg blijkt hoog en prachtig en bochtig en smal, ook geen onverdeeld genoegen dus. Elke tegenligger bezorgt me een hartverzakking. Het ziet er uit alsof het echt niet past, twee auto's die elkaar passeren, en rechts dreigt de afgrond, maar het gaat steeds toch, nèt, stapvoets, rakelings. Ik zit stijf van de stress, ik wil naar huis, zeg ik. Die bomvolle camping, die enge bergwegen. Het is genoeg geweest. Ik wil niet meer!

Maar Brixen is echt een heel leuk stadje met leuke winkeltjes, op een handwerksmarktje koop ik twee zilveren ringen, blingbling, we vinden in een van de stegen een ontzettend leuk barretje annex jazzcafé, eindelijk eens een osm-gevoel, en dat sust het wel weer.

zaterdag 12 augustus 2017

Kamperen


Het wordt steeds drukken en drukker op de camping.. se tentjes staan nu op ca 50 cm afstand van elkaar. Wij staan goddank aan de rand van het veld, maar we zijn aan drie kanten ingebouwd. De scheerlijn is de grens. Je kan nauwelijks meer tussen de tenten doorlopen. Een heel erg aardige nieuwe Duitse buurjongen vertelt dat het aanstaande dinsdag in Duitsland en Italië een nationale feestdag is: Maria Hemelvaart. Er staan sowieso heel aardige prettige mensen op de camping. Dat is het probleem niet.

Het is een kwestie van erom lachen en ermee omgaan. Er zit weinig anders op, Na een uur genoten te hebben van een nieuwe groep Italiaanse jongeren die voor het eerst kamperen (ze halen hun 1-2-3-en-klaar-is-Kees-tentjes en luchtbedden zo uit de doos).  En van een Italiaanse familie met een enorme bullebak als pater familias, is het genoeg. Ze praten allemaal nogal luid en druk en veel. Ook vanwege de zon die weer op volle kracht terug is is het buiten zonder schaduw niet te harden. Zo bouw ik in de eigen tent een eigen kloostercel.

vrijdag 11 augustus 2017

Kloster


We gaan naar Kloster Neustift. Dat ligt net boven Brixen. Het is heel beroemd, en een toeristische attractie van jewelste. Het bestaat al sinds de 12e eeuw. Het is net een burcht, dat was om het tegen de Turken te beschermen die al tot Wenen waren opgerukt. Maar die niet gekomen zijn.,

Het is een bliksem-bezoek met rondleiding, die niet dat intieme spirituele geeft wat een langer verblijf aan een klooster kan geven, maar het is toch heel bijzonder. Het verlangen baar een kloostercel groeit. Geen overweldigende buitenwereld maar een prachtige gezegende binnenwereld. Er is een groot cursus-instituut bij en er wordt ook een cursus botanisch tekenen gegeven. Stel je voor! Hier een week bloemetjes tekenen en logeren! Of iets anders.

We bezoeken ook de bibliotheek. Heel oud. Op de bgg zijn theologische geschriften, boven wereldlijke. Wetenschap. Bobby zei laatst dat hij als hij in de middeleeuwen had geleefd wel in een klooster had willen leven: centrum van kennis en spiritualiteit. Ik heb dat gevoel nu ook wel, met al doe oude geïllustreerde handschriften, en miniaturen voor de getijdenboeken. Heerlijk als je werkdag daaruit bestaat!!